Ο Αρμαγεδών έρχεται λένε οι Ρώσοι...

Ρώσοι επιστήμονες θα πραγματοποιήσουνσύνοδο κεκλεισμένων των θυρών για να εξετάσουν πως θα αποφευχθεί η πτώση στη Γη γιγαντιαίου αστεροειδή. "Το επιστημονικο-τεχνικό συμβούλιο μας θα συναντηθεί σύντομα κεκλεισμένων των θυρών για να εξετάσει τι μπορούμε να κάνουμε για να...

ΔΕΙΤΕ ΠΟΤΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΝ ΠΙΘΑΝΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ


...μην επιτρέψουμε ο αστεροειδής Αποφις να καταστρέψει μέρος του πλανήτη Γη το 2036", δήλωσε ο επικεφαλής της ρωσικής Υπηρεσίας Διαστήματος, Ανατόλι Περμίνοφ.

"Καλύτερα να δαπανήσουμε μερικά εκατομμύρια δολάρια για να δημιουργήσουμε ένα σύστημα που θα αποτρέψει την πτώση του αστεροειδή, παρά να περιμένουμε να συμβεί αυτό και να προκαλέσει το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων", πρόσθεσε

Αν ο αστεροειδής Αποφις, με διάμετρο περίπου 350 μέτρα, χτυπήσει τη Γη κατά το πέρασμα του, που αναμένεται το 2036, η πρόσκρουση θα μπορούσε να δημιουργήσει μια νέα έρημο στο μέγεθος της Γαλλίας.

Η διαστημική υπηρεσία των ΗΠΑ (NASA) ανακοίνωσε ήδη από τον Οκτώβρη του 2009 ότι, σύμφωνα με νέους υπολογισμούς, η πιθανότητα μιας σύγκρουσης μεταξύ του αστεροειδούς και της Γης, το 2036, έχει μειωθεί σημαντικά.

"Νέες τεχνικές υπολογισμού και νέα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι η πιθανότητα ο Αποφις να συγκρουστεί με τη Γη, στις 13 Απριλίου του 2036 μειώθηκε από 1/45.000 στο 1/250.000, είχε αναφέρει η NASA σε ανακοίνωση της.

Αφού η ΝΑΣΑ επιμένει να παίζει με τα νούμερα να τους θυμίσουμε ότι δυστύχημα με αυτοκίνητο διασχίζοντας τις ΗΠΑ από άκρη σε άκρη έχει πιθανότητες να συμβεί: 1 στις 14.000 και συμβαίνουν...

Η μείωση του CO2 επιτρέπει τον έλεγχο του νου...

Διοξείδιο του Άνθρακα – Κλίμα και Υγεία
της Βίκυς Χρυσού

(σύντομη μορφή του παρόντος δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ Δεκεμβρίου 2009)


Εδώ και αρκετά χρόνια η προσεκτική έρευνα και μελέτη των δεδομένων κάνει ολοένα και εμφανέστερο το γεγονός, πως η κλιματική αλλαγή αποτελεί αγαπημένο μέσο επιβολής πολιτικών σχεδίων, που ομολογουμένως καμία σχέση δεν έχουν με τις πραγματικές ανάγκες της ανθρωπότητας ή του πλανήτη...


Σε παλαιότερο τεύχος του ΑΒΑΤΟΝ είχε δημοσιευτεί μέρος της έρευνας μου, όπου γινόταν εμφανές το γεγονός, πως η επιστήμη σε καμία περίπτωση δεν συμβαδίζει με την ευρέως διαδεδομένη άποψη περί ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης ή την κλιματική καταστροφολογία. Αυτοί οι μύθοι φαίνεται πως δημιουργήθηκαν και διαδίδονται ώστε να εξυπηρετήσουν την προώθηση πολιτικών προγραμμάτων, που στόχο τους έχουν τον οικονομικό έλεγχο και τη χειραγώγηση των πληθυσμών.


Βασικό ρόλο στην ενορχήστρωση και την προώθηση των κλιματολογικών μύθων παίζει το γνωστό Διακυβερνητικό Όργανο....... των Ηνωμένων Εθνών που ασχολείται με το κλίμα (IPCC), που “ενημερώνει” και συντονίζει σε παγκόσμιο επίπεδο φορείς αποφάσεων και κυβερνήσεις. Το πρόβλημα βέβαια είναι, πως ενώ δεν διέπεται από επιστημονική αλήθεια, αλλά απλά προωθεί μία συγκεκριμένη, αυθαίρετη, “επιστημονικοφανή” πολιτική ατζέντα με μοναδικό στόχο να πείσει την ανθρωπότητα πως “κινδυνεύει” από την “ανθρωπογενή υπερ-θέρμανση” και να δεχτεί ως “απαραίτητες” τις θυσίες που εκεί αποφασίζονται, οι απόψεις του για το κλίμα είναι οι μόνες που εμφανίζονται στα ΜΜΕ, τα οποία με τη σειρά τους δημιουργούν τη λεγόμενη “κοινή γνώμη”...

Τα τελευταία χρόνια όμως, ολοένα και περισσότεροι επιστήμονες, που επιμελώς κρατούνται εκτός της επίσημης “ενημερωτικής γραμμής” των ΜΜΕ, έχουν αποδείξει πως η διαδεδομένη στους πληθυσμούς ιδέα της “ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης” είναι όχι μόνο αβάσιμη, αλλά και πιθανότατα εντελώς ψευδής. Αν θεωρήσουμε μάλιστα ορθές τις δηλώσεις της NASA του CERN τον Απρίλιο που μας πέρασε, η ανθρωπότητα οφείλει για το άμεσο μέλλον να κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες εν όψει μιας επερχόμενης κλιματολογικής ψύξης...

Οι κλιματολογικές έρευνες εστιάζουν πλέον στην πραγματικότητα, πως οι κλιματικές αλλαγές σίγουρα δεν είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης δράσης, αλλά οφείλονται στις κοσμικές-γαλαξιακές ακτινοβολίες, οι οποίες επηρεάζουν τον ήλιο και ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα. Η “αδράνεια” του ήλιου, την οποία παρακολουθούν στενά τα τελευταία δύο χρόνια, φαίνεται να είναι αποτέλεσμα της θέσης που έχει λάβει το ηλιακό μας σύστημα μέσα στο γαλαξία και των κοσμικών ακτινοβολιών στις οποίες πλέον υπόκειται. Η ξηρασία, οι απότομες ψυχρές νεροποντές, η ερημοποίηση και οι εντονότεροι χειμώνες είναι ορατά σημάδια της εισόδου μας σε μία εντονότερη περίοδο ψύξης.... -και όχι “θερμότερης” περιόδου όπως υποστηρίζεται...

Παράλληλα η έλλειψη ηλιακού ανέμου επιτρέπει τον άμεσο βομβαρδισμό της Γης και της ατμόσφαιρας του πλανήτη μας με τις κοσμικές ακτινοβολίες, οι οποίες όχι μόνο επηρεάζουν το κλίμα, αλλά επενεργούν στα εσωτερικά στρώματα και το μάγμα της Γης προκαλώντας αύξηση της σεισμικής και ηφαιστειακής δραστηριότητας, που με τη σειρά τους μπορούν να επιφέρουν ένα ξαφνικό ηφαιστειακό χειμώνα με ολέθρια αποτελέσματα, για την πλήρως ανέτοιμη να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο ανθρωπότητα...

Πρόσφατα είχαμε για πρώτη φορά έντονες φωνές διαμαρτυρίας στο Ευρωκοινοβούλιο, από ευρωβουλευτές που τόνιζαν ακριβώς την παράλογη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης να υποστηρίζει μέτρα κλιματικής προστασίας ενάντια σε μια “υπερθέρμανση”, η οποία δεν υφίσταται... Παρ' όλα αυτά οι πολιτικοί στην πλειοψηφία τους μαζί με το IPCC συνεχίζουν να ακολουθούν τη δική τους αίολη ατζέντα και ετοιμάζονται να συνεδριάσουν το Δεκέμβριο στην Κοπεγχάγη, με θέμα τη Συνθήκη που θα αντικαταστήσει αυτή του Κιότο...

Η Συνθήκη του Κιότο κατάφερε μέχρι στιγμής να εμπορευματοποιήσει το CO2 και να δημιουργήσει ένα παράλογο χρηματιστήριο ρύπων, από το οποίο επωφελούνται με εκατομμύρια κέρδη οι πρωτεργάτες της κλιματολογικής προπαγάνδας, όπως π.χ. Αλ Γκορ και οι συνεργάτες των εταιριών του... Το όφελος για το περιβάλλον, το οποίο με πρόσχημα τη “σωτηρία” του πλανήτη λειτούργησε ως βιτρίνα, ποτέ δεν ήρθε, αλλά όλες οι χώρες που υπέγραψαν τη συνθήκη του Κιότο αιμορραγούν ήδη οικονομικά κάτω από το βάρος του ελέγχου και των προστίμων που υφίστανται. Παράλληλα η “πράσινη ανάπτυξη”, όσο γκρίζα και να είναι στην πραγματικότητα, κερδίζει έδαφος ως δήθεν “μοναδική λύση” - “λύση” για την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία βέβαια και όχι για το περιβάλλον...

Συμπαραστάτες τούτων των σχεδιασμών είναι μεγάλες οργανώσεις σαν τη WWF και την Greenpeace, οι οποίες αυθαίρετα πήραν το υγιές ενδιαφέρων των πολιτών για την οικολογία και την αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου με το περιβάλλον του και το διοχέτευσαν στο κυνήγι ενός αόρατου και ανύπαρκτου μπαμπούλα που ακούει στο όνομα CO2, ενώ η πραγματική μόλυνση συνεχίζει ακάθεκτα να μολύνει τη γη- τον αέρα και τις υδάτινες περιοχές του πλανήτη... Η υποστήριξη και χρηματοδότηση των οργανώσεων αυτών από μεγάλες εταιρίες και οργανισμούς, κάνει γι' αυτές πολύ εύκολη υπόθεση τη διαφήμιση και προβολή ταινιών, με τελευταία το “Age of Stupid”-που με εικόνες “φρίκης” βομβαρδίζουν το συναισθηματικό και ψυχικό κόσμο των ανθρώπων παρακάμπτοντας τη λογική και δημιουργώντας κλίμα ανασφάλειας και φόβου...

Με την κατάλληλη προπαγανδιστική παραπληροφόρηση επί σειρά ετών κατάφεραν να σερβίρουν στο ευρύ κοινό μία άποψη, η οποία βρίσκεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τις επιστημονικές αλήθειες:

Η ατμόσφαιρα περιέχει μόλις 0,03% CO2, το οποίο παίζει ένα υποδεέστερο ρόλο στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. 60% του φαινομένου οφείλεται στους υδρατμούς (ωκεανοί).
Μόνο ένα μηδαμινό ποσοστό CO2 παράγεται από τις ανθρώπινες δραστηριότητες και την τεχνολογία του. Το μεγαλύτερο μέρος παράγεται από τα φυτά.
Η αιτία και το αποτέλεσμα παρουσιάζονται αντεστραμμένα: Η παγκόσμια άνοδος της θερμοκρασίας προκαλεί αύξηση του CO2, επειδή ακριβώς το θερμότερο κλίμα ευνοεί την αύξηση της χλωρίδας.
Στην ιστορία της Γης υπήρξαν πολλές και πολύ ισχυρότερες κλιματικές αλλαγές, οι οποίες οφειλόταν σε διάφορους παράγοντες όπως τους κυκλικούς ρυθμούς της δραστηριότητας του ήλιου, την ηφαιστειακή δραστηριότητα και κατά μικρό ποσοστό στο ίδιο το φαινόμενο του θερμοκηπίου.*

Γιατί όμως συνεχίζουν να εστιάζουν με τόση επιμονή στον περιορισμό της ποσότητας του CO2 συγκεκριμένα και αδιαφορούν εκκωφαντικά για τα υπόλοιπα αέρια που εκλύονται από τις βιομηχανίες και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, που αποδεδειγμένα είναι τρομερά επιβλαβή τόσο για τον άνθρωπο, όσο και για τη χλωρίδα και πανίδα του πλανήτη μας?

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό ίσως να βρίσκεται στα αποτελέσματα μυστικών πειραμάτων, που διεξάγονταν από τη δεκαετία του 1960 ήδη, υπό την αιγίδα της CIA και που μόνο πρόσφατα άρχισαν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Τα πειράματα αυτά αποτελούσαν μέρος του γνωστού project MK ULTRA, όπου ερευνήθηκε η επίδραση του CO2 στο ανθρώπινο σώμα και τη συνείδηση. Συγκεκριμένα πρόκειται για το υπο-πρόγραμμα 124 με τον αριθμό εγγράφου 0000017382 της CIA, 2004, με τίτλο: “Research in the Psychophysiological Correlates of Carbon Dioxide Environment”, ενώ τα επιστημονικά πορίσματα της έρευνας είχαν δημοσιευτεί και στο επιστημονικό περιοδικό LANCET, Astrup et al. 1960.

Κατά τα πειράματα αυτά άνθρωποι -κρατούμενοι φυλακών και ασθενείς συγκεκριμένου νοσοκομείου- τοποθετούνταν σε κλειστούς χώρους όπου επικρατούσαν τεχνητές ατμοσφαιρικές συνθήκες με αυξημένα ποσοστά CO2 και γινόταν μετρήσεις της επίδρασης του στην πίεση και το βαθμό οξύτητας (το pΗ) του αίματος.

Τα πειράματα αυτά όχι μόνο δεν έβλαψαν κανέναν από τους συμμετέχοντες, αλλά έδειξαν πως:
Τα αυξημένα ποσοστά CO2 στον αέρα επέφεραν μία σημαντική μείωση του μυικού τόνου και πλήρη χαλάρωση του σώματος. Σε αντίθεση μάλιστα με τις γνωστές τεχνικές χαλάρωσης και τα μυοχαλαρωτικά φαρμακευτικά σκευάσματα δεν επηρεαζόταν η συνείδηση εγρήγορσης του ατόμου.
Ακόμη και σε άτομα με ημικρανίες, σπαστικούς και ασθενείς με Parkinson, η αυξημένη συγκέντρωση CO2 επέφερε σημαντική ανακούφιση των συμπτωμάτων.
Επίσης επερχόταν σταθεροποίηση της πίεσης σε φυσιολογικά επίπεδα, εξαφανιζόταν όλα τα συμπτώματα του στρες και αποδομούνταν σταδιακά όλες οι μορφές φοβίας...

Στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να μας φαίνονται καθόλου περίεργες οι θετικές επιδράσεις του CO2 στο σώμα και την ψυχοσύνθεση μας, αφού η υψηλή περιεκτικότητα του αέρα σε CO2 μειώνει το pH του αίματος, πράγμα που οδηγεί στην απελευθέρωση ιόντων ασβεστίου που έχει σαν αποτέλεσμα στην χαλάρωση των μυών.
Σε αντιδιαστολή με το CO2 η υπεροξείδωση, που συχνά επέρχεται με την υπερβολική εισπνοή οξυγόνου, οδηγεί σε κράμπες, σύσπαση των μυών, συμπτώματα στρες και φοβικές καταστάσεις, που όμως όλα τους εξαφανίζονται εάν για μερικά λεπτά εισπνεύσουμε το ίδιο τον αέρα που βγαίνει από το πνευμόνια μας -με αυξημένο ποσοστό Co2- βάζοντας μπροστά στο στόμα και τη μύτη μας μία σακούλα. -Οι θετικές δράσεις και η μεγάλη σημασία της αναπνοής δεν αποτελούν τυχαία βασικό μέρος διάφορων τεχνικών χαλάρωσης και διαλογισμού...

Ουσιαστικά πολλές άλλες ιατρικές και διαιτολογικές έρευνες εφιστούν την προσοχή μας στο θέμα της οξύτητας του αίματος και ουσιαστικά βεβαιώνουν πως η διατήρηση του pH του αίματος μας σε αλκαλικά επίπεδα είναι βασικός παράγοντας υγείας. Το αίμα μας πρέπει να είναι αλκαλικό και όχι όξινο, αφού το όξινο περιβάλλον είναι ένδειξη σήψης και δίνει το σήμα έναρξης “αποσύνθεσης” του σώματος εκ των έσω. Σημαντικός παράγοντες οξείδωσης του αίματος είναι η λανθασμένη διατροφή που βασίζεται σε επεξεργασμένες τροφές, κρέας και προϊόντα ζύμωσης,** (Το θαύμα της αλκαλικής διατροφής -R.O Young Ph D-εκδ. Διόπτρα) αλλά και τα “αρνητικά” συναισθήματα που επίσης επιδρούν οξειδωτικά στον οργανισμό μας...

Ακόμη πιο φανερή γίνεται η σχέση του Co2 με την υγεία μας από τις έρευνες και τα συμπεράσματα του ρώσου γιατρού Dr. Konstantin Buteyko. Ο Buteyko είχε ανακαλύψει πως τα χαμηλά ποσοστά CO2 στο αίμα προκαλούν άσθμα και αλλεργίες, ενώ χωρίς διοξείδιο του άνθρακα στο σώμα, ο άνθρωπος πεθαίνει. Επί δεκαετίες ο Dr. Buteyko μελέτησε τη σχέση των επιπέδων CO2 στο αίμα με την αναπνευστική λειτουργία και κατάφερε να θεραπεύσει χιλιάδες ασθενείς με άσθμα και αλλεργίες, αϋπνίες, νυχτερινή άπνοια, κ.α., ΔΙΧΩΣ φάρμακα, μαθαίνοντας τους απλώς να αναπνέουν σωστά.
Στις έρευνες του μάλιστα διαπίστωσε πως το χαμηλό επίπεδο CO2 στο αίμα είναι αυτό που δίνει εντολή στον εγκέφαλο να ξαναναπνεύσουμε. Δηλαδή το “αυτόματο σύστημα” αναπνοής μας λειτουργεί μετρώντας το CO2 και όχι το οξυγόνο.

Το 1904 ο Δανός φυσιολόγος Christian Bohr περιέγραψε αυτό που είναι σήμερα γνωστό ως Bohr effect. Με απλά λόγια, το CO2 είναι υπεύθυνο για την απελευθέρωση του οξυγόνου από την αιμοσφαιρίνη στους ιστούς του σώματος. Αν δεν υπάρχει αρκετό CO2 στο αίμα και το οξυγόνο δεν απελευθερώνεται , με αποτέλεσμα τα κύτταρα να υφίστανται μία εμπειρία λιμοκτονίας από έλλειψη οξυγόνου.

Για να υπάρχει αρκετό CO2 στο αίμα πρέπει να υπάρχει ένα επαρκές ποσό στους πνεύμονες. Αν υπάρχει έλλειψη του CO2 στους πνεύμονες, προκαλείται φλεγμονή στους βρόγχους (δηλαδή, είναι πρησμένα και συρρικνωμένα- όπως στο άσθμα), με στόχο να μειωθεί η απώλεια CO2 κατά τη διάρκεια των εκπνοών.

Μια συγκέντρωση έως και 6,5% CO2 στους πνεύμονες είναι υγιής. Λιγότερο από 4% είναι απειλή για τη ζωή. Να σημειωθεί ότι τα ποσοστά αυτά είναι σημαντικά υψηλότερα από το ποσό του CO2 στην ατμόσφαιρα...

Βλέπουμε λοιπόν πως έχει επικρατήσει η εντελώς εσφαλμένη ένταξη του του CO2 στους αέριους ρύπους και κανείς δεν αναφέρει τη ζωτική σημασία του για την υγεία και την επιβίωση μας,...


Ρωτήστε τον εαυτό σας: Πώς μπορεί αυτό το φυσικό αέριο, το οποίο είναι απολύτως απαραίτητο για την υγεία και την ευημερία των οργάνων μας, να θεωρείται ρύπος;

Ας επιστρέψουμε όμως στην ίδια την εργασία της CIA, η οποία λέει χαρακτηριστικά πως:
“μία ενδιαφέρουσα εφαρμογή αυτής της μελέτης θα μπορούσε να αφορά τον τομέα της προσωπικής ανάπτυξης”.

Πράγματι έτσι είναι, αφού θα μπορούσαμε όλοι μας να απολαμβάνουμε μια καλύτερης ποιότητας ζωή, με λιγότερο φόβο, λιγότερο άγχος και πόνο, εάν μας επέτρεπαν απλά να αναπνεύσουμε λίγο παραπάνω CO2. -Ο φόβος είναι γνωστό πως μετατρέπει τον άνθρωπο σε εύκολα χειραγωγίσημο ον.-Όμως όπως φαίνεται η επικρατούσα περιβαλλοντική πολιτική θέλει να μας οδηγήσει στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, αφού ακόμη και η υπηρεσία περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA) δήλωσε πρόσφατα πως η αύξηση του CO2 στην ατμόσφαιρα είναι “βλαβερή για την υγεία”, στηριζόμενη όχι σε κάποια ιατρική έρευνα, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά στον προπαγανδιζόμενο μύθο μιας καταστροφικής αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη...

Η ίδια η μελέτη της CIA μας εξηγεί όμως γιατί το CO2 κάνει τόσο καλό στον άνθρωπο: “Ενώ η ποσότητα του CO2 στον καθαρό αέρα αφορά ένα ποσοστό της τάξης του 0,03%, το αίμα και τα κύτταρα μας παρουσιάζουν μερική πίεση CO2, η οποία σε ισορροπία θα αντιστοιχούσε σε ατμόσφαιρα με ποσοστό CO2 5%”.

Αυτό λοιπόν σημαίνει πως όλοι μας υποφέρουμε μόνιμα από έλλειψη CO2, επειδή αναπνέουμε “λάθος” αέρα.

Σε αντίθεση με την συστηματική προπαγάνδα και καταστροφολογική ενημέρωση των ΜΜΕ, μία θερμοκρασία αυξημένη κατά 5ο C, θα ήταν η ιδανική για την ανθρωπότητα και το περιβάλλον, αφού θα αυξανόταν η περιεκτικότητα του αέρα σε CO2 και θα επέφερε τις ευεργετικές επιδράσεις του στην υγεία μας.

Μάλιστα δεν είναι τυχαίο που οι παλαιοντολόγοι, οι κατ΄ εξοχήν ειδικοί στη μελέτη του κλίματος στα πλαίσια μεγάλων χρονικών περιόδων, χαρακτηρίζουν ως ιδανικό το κλίμα με θερμοκρασίες κατά 5ο C μεγαλύτερες (Klimaoptimum), επειδή από τις μελέτες τους γνωρίζουν τις βαθύτερες θετικές σχέσεις που διέπουν τη ζωή του πλανήτη σε τέτοιες περιόδους.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι πρώτοι άνθρωποι είχαν αναπτυχθεί πριν από ένα με δύο εκατομμύρια χρόνια, όταν η θερμοκρασίες του πλανήτη ήταν πολύ μεγαλύτερες από τις σημερινές και το ποσοστό του CO2 στην ατμόσφαιρα ήταν πράγματι 5%, οπότε γίνεται σαφές πως μέχρι σήμερα φέρουμε στη χημεία του σώματος μας την κληρονομιά εκείνη των προγόνων μας, αφού για τον οργανισμό μας είναι ιδανική η κατάσταση με περίπου 5% CO2 στο αίμα.

Άλλο “τρικ” της κλιματολογικής υστερίας είναι η συχνή αναφορά στο γεγονός πως “το ποσοστό CO2 στην ατμόσφαιρα δεν ήταν τόσο αυξημένο εδώ και 650.000 χρόνια”, παραλείποντας βεβαίως τη διευκρίνηση, πως ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στην έναρξη μίας γήινης παγετώδους περιόδου η οποία δεν έληξε ποτέ μέχρι σήμερα -παρά τις ασήμαντες αυξομειώσεις των θερμοκρασιών- αφού επιστημονικά χαρακτηρίζεται ως “παγετώδης” μία εποχή, ακόμη και εάν υπάρχουν πάγοι ΜΟΝΟ στους πόλους, όπως συμβαίνει σήμερα μεν, αλλά που ως γνωστόν δεν ήταν πάντα έτσι, αφού π.χ. η Ανταρκτική ήταν μία καταπράσινη ήπειρος, σύμφωνα με ευρήματα στην περιοχή, πριν από ένα εκατομμύριο έτη.

Κατ΄ουσίαν ζούμε επί 650.000 συνεχή χρόνια σε μια παγετώδη περίοδο -που είναι οι πραγματικά καταστροφικές περίοδοι για τον άνθρωπο, τη χλωρίδα και την πανίδα- και δεν είναι η πρώτη φορά που η γη διανύει μια τέτοια περίοδο. Σύμφωνα με τους επιστήμονες όμως, μετά από μερικές εκατοντάδες ή εκατομμύρια χρόνια τις παγετώδεις περιόδους διαδεχόταν πάντα περίοδοι με θερμότερο κλίμα...

Η κλιματική αλλαγή ήδη συντελείται και προφανώς δεν εξαρτάτε από τον άνθρωπο, αλλά από κοσμικές-συμπαντικές διαδικασίες και ενέργειες. Όποιες και να είναι οι αλλαγές -θερμότερες ή ψυχρότερες- θα πρέπει να ζήσουμε και με τις συνέπειες τους και να προσαρμοστούμε στα δεδομένα τους. Για το άμεσο μέλλον προβλέπουν μεν οι επιστήμονες επιδείνωση του κλίματος και πτώση των θερμοκρασιών, όμως αργά ή γρήγορα οι μελλοντικές γενιές θα έρθει η στιγμή να ζήσουν μια πραγματικά θερμότερη περίοδο και ίσως να ξανακερδίσουν μία ατμόσφαιρα με 5% CO2 ...

Αυτή τη στιγμή, όπως όλα δείχνουν βρισκόμαστε σε μία δύσκολη μεταβατική περίοδο, όπου ο πλανήτης μας -και ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα- θα υποστεί τις συνέπειες των κοσμικών ενεργειών που δρουν σε αυτή τη γωνιά του γαλαξία μας. Η προσαρμογή σίγουρα δεν θα είναι εύκολη, ωστόσο μακροπρόθεσμα σίγουρα δεν κινούμαστε προς, αλλά σταδιακά “βγαίνουμε” από μία παγετώδη εποχή “καταστροφής και κρίσης”, μολονότι θα χρειαστεί να περάσουμε πρώτα από μία ακόμη πιο δύσκολη περίοδο κλιματικών και γεωλογικών ανακατατάξεων...

Το κύμα συνειδησιακής αφύπνισης που ήδη λαμβάνει χώρα και παρατηρείται, δεν είναι άσχετο με τις κοσμικές και κλιματικές αλλαγές στο ηλιακό μας σύστημα γενικά, και τον πλανήτη μας ειδικότερα. Κάποιοι όμως φαίνεται πως προφανώς δεν επιθυμούν μια τέτοια εξέλιξη...

Αξίζει να θυμηθούμε πως τις τελευταίες δεκαετίες, παράλληλα με τις κλιματικές αλλαγές, παρατηρείται μία σταθερή τάση αύξησης της συχνότητας Schumann της Γης, η οποία είναι γνωστό πως προκαλεί μια κατάσταση αυξημένης εγρήγορσης στην ανθρώπινη συνείδηση. Παράλληλα η μείωση του μαγνητικού πεδίου της Γης είχαμε δει πως κάνει τον άνθρωπο πιο ευέλικτο και πιο δεκτικό στις αλλαγές. (Το συνειδησιακό άλμα της Ανθρωπότητας-παλαιότερο τεύχος ΑΒΑΤΟΝ).

Υπ' αυτό το πρίσμα, τα επιστημονικά δεδομένα παρέχουν τις αποδείξεις πως η ανθρωπότητα κινείται προς μία νέα εποχή, όπου τα αυξημένα ποσοστά CO2 θα φροντίζουν για λιγότερο άγχος και φοβίες και η συχνότητα Schumann θα φροντίζει για την έξοδο από το συνειδησιακό “λήθαργο”... όμως δεν φαίνεται να αρέσει σε όλους μια τέτοια αλλαγή...

Άνθρωποι που ζουν δίχως άγχος και φοβίες, ενώ παράλληλα διαθέτουν μια περισσότερο αφυπνισμένη συνείδηση και επανανακαλύπτουν το συνειδησιακό “ιντερνετ” που τους συνδέει μεταξύ τους, είναι φυσικά πολύ δύσκολο να ελεγχθούν και να χειραγωγηθούν...

Η κλιματική πολιτική τουλάχιστον φαίνεται να επιθυμεί πάση θυσία τη μείωση του CO2 και κατά προέκταση τη διατήρηση των συνθηκών που επιτρέπουν την εύκολη χειραγώγηση των πληθυσμών...

Καταλαβαίνουμε λοιπόν, πως ενώ η ανθρωπότητα σύσσωμη θα έπρεπε να εύχεται να μας επιφυλάσσει το μέλλον πράγματι μια θερμότερη -έως και 5ο C- περίοδο, δυστυχώς στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων έχει περάσει η εντύπωση πως η αύξηση της θερμοκρασίας ισοδυναμεί με “καταστροφή”... Στην ουσία οι άνθρωποι, παραπλανημένοι από τα ΜΜΕ που συστηματικά προωθούν την κλιματική προπαγάνδα και την καπιταλιστική “πράσινη ανάπτυξη”, υποστηρίζουν πλέον εν αγνοία τους μία πολιτική περιορισμού CO2, που είναι ξεκάθαρα εις βάρος της ψυχικής, νοητικής και σωματικής τους υγείας και συμμετέχουν σε “διαδηλώσεις” ενάντια στα ίδια τα συμφέροντα τους και κυρίως ενάντια στην πνευματική και συνειδησιακή τους πρόοδο.

Ποια η διαφορά της ιθαγένειας από την υπηκοότητα;

Ύποπτη η απόδοση Ιθαγένειας και όχι Υπηκοότητας...!
Μας προξένησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον μια λεπτομέρεια που δεν σχολιάστηκε από πολλούς σε ότι αφορά τις βλέψεις του ΠΑΣΟΚ για απόδοση ιθαγένειας στους (λαθρο) μετανάστες…! Γνωρίζαμε μέχρι τώρα ότι όταν ένα παιδί μεταναστών γεννηθεί για παράδειγμα …στην Γερμανία, αποκτά την Γερμανική υπηκοότητα..! Εδώ εμείς, σύμφωνα με το εθνοκτόνο σχέδιο του κ. Παπανδρέου θα δώσουμε την Ελληνική ιθαγένεια…! Κανείς λοιπόν στα «έγκυρα» και «έγκριτα» Μ.Μ.Ε δεν στάθηκε...... σε αυτήν την… λεπτομέρεια, η οποία όμως είναι ταυτόχρονα και επικίνδυνη και ύποπτη…! Για ποιόν λόγο ο Πρωθυπουργός της χώρας θα δίνει την Ελληνική ιθαγένεια και όχι την Ελληνική υπηκοότητα στους ανθρώπους αυτούς; Γνωρίζει ποια είναι η διαφορά μεταξύ των 2 αυτών όρων; Εμείς καλοπροαίρετα θα θεωρήσουμε πως δεν γνωρίζει την διαφορά. Ας δούμε λοιπόν συνοπτικά και με απλά λόγια την διαφορά έτσι όπως την εντοπίσαμε σε ένα απλό λεξικό στο διαδίκτυο.
Υπηκοότητα: ο νομικός και πολιτικός δεσμός που συνδέει το άτομο ως πολίτη ενός κράτους με το κράτος αυτό! Ιθαγένεια: ο νομικός και πολιτικός δεσμός που συνδέει το άτομο ως πολίτη με το κράτος στο οποίο ανήκει!
Συνειδητοποιείτε συνέλληνες την διαφορά μεταξύ των 2 όρων; Στην υπηκοότητα έχουμε να κάνουμε απλά με τον πολιτικό δεσμό ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος, ενώ στην ιθαγένεια έχουμε να κάνουμε με τον πολιτικό δεσμό ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος στο οποίο αυτός ανήκει!! Δηλαδή το κράτος του, την πατρίδα του!! Ιθαγενείς είμαστε εμείς οι Έλληνες στην πατρίδα μας δηλαδή!! Εδώ που είναι οι ρίζες μας!! Με το να δώσει λοιπόν ο αξιότιμος Πρωθυπουργός την Ελληνική Ιθαγένεια και όχι την Υπηκοότητα τους κάνει σαν εμάς!! Αφού περάσει λοιπόν το νομοσχέδιο, το οποίο δεν θα το επιτρέψουμε, η γη η Ελληνική θα τους ανήκει δικαιωματικά καθώς θα είναι Ιθαγενείς!!! Δεν θα έχουν μόνο την υπηκοότητα αλλά και κάτι παραπάνω! Η επεξήγηση του όρου είναι ξεκάθαρη! Θα τους ανήκει η γη μας! Η γη των προγόνων μας! Θα τους ανήκει η χώρα μας! Το ερώτημα είναι για ποιόν λόγο ενώ σε όλη την Ευρώπη έχουμε απόδοση υπηκοότητας …εμείς είμαστε τόσο γενναιόδωροι και δίνουμε Ιθαγένεια;;; Αφυπνισθείτε Έλληνες! Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε σε καμία περίπτωση! Η γη αυτή ανήκει στους Έλληνες! Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες! Ξεσηκωθείτε και αντιδράστε καθώς αν περάσει η εθνοκτόνος σκέψη του ΠΑΣΟΚ η γη αυτή θα ανήκει και στους μετανάστες, που θα είναι Έλληνες Ιθαγενείς και όχι απλά Έλληνες υπήκοοι!! Αφυπνισθείτε επιτέλους Έλληνες!
ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ!

ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ

Κατακραυγή για τα τέλη-Χιλιάδες κάτοχοι παλιών Ι.Χ καταθέτουν πινακίδες

Χιλιάδες κάτοχοι Ι.Χ. συρρέουν τις τελευταίες ημέρες στο γκισέ της Εφορίας σχηματίζοντας ουρές για να καταθέσουν τις πινακίδες των αυτοκινήτων τους και να απαλλαγουν από τα νέα, τσουχτερά τέλη κυκλοφορίας.


Πρόκειται κυρίως για κατόχους αυτοκινήτων δεκαετίας και άνω, χαμηλών κυρίως εισοδημάτων, οι οποίοι δεν μπορούν ούτε να τα πουλήσουν, αφού τα χρήματα που θα εισπράξουν είναι ελάχιστα, ούτε τα νέα τέλη αντέχουν να πληρώσουν.


Το σκεπτικό, άλλωστε, όσων καταθέτουν στις Εφορίες τις πινακίδες ......... των αυτοκινήτων τους είναι ότι αν τα πουλούσαν θα κέρδιζαν πολύ λιγότερα χρήματα σε σχέση με τα τέλη που υποχρεούνται να καταβάλουν και τα οποία μετά την αύξησή τους φέτος σε πολλές περιπτώσεις πλησιάζουν ή και ξεπερνούν τα 1.000 ευρώ. Για παράδειγμα, για ένα όχημα 30ετίας, 2.000 κυβικών εκατοστών, τα νέα «πράσινα» τέλη που θα κληθεί να πληρώσει για το 2010 ο ιδιοκτήτης του ξεπερνούν τα 800 ευρώ, αλλά αν επιχειρήσει να το πουλήσει δεν θα εισπράξει πάνω από 400-600 ευρώ!

Εκείνοι που στο όνομα της περιβαλλοντικής πολιτικής καλούνται να πληρώσουν τα πιο τσουχτερά ποσά είναι ιδιοκτήτες παλαιών Ι.Χ. Εκτός όμως από αυτούς, χιλιάδες είναι και οι ιδιοκτήτες αυτοκινήτων νεώτερης ηλικίας που επειδή έχουν και δεύτερο όχημα προτιμούν να αποσύρουν το παλαιότερο, καταθέτοντας την πινακίδα κυκλοφορίας του στην Εφορία ώστε να απαλλαγούν από τα «πράσινα» τέλη, τα οποία κοστίζουν μέχρι και 80% υψηλότερα από τα αντίστοιχα περυσινά.
πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Radio Arvyla - Έλενα Πούτση (full video)

"Απάντηση στο "Έχει πλάκα να ψάχνεις το Τζόκερ;"

"Ένας ακόμη φίλος μας ασχολείται με το τζόκερ μόνο κατά τη διάρκεια των
Χριστουγέννων. Μιλώντας με στοιχεία και όχι με λόγια του αέρα, να του
πούμε το εξής: Αν ανατρέξει κατά τους μήνες του Ιουλίου, του
Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου, θα δει ότι τα τζακ-ποτ στο τζόκερ
έφταναν τα 7 μέχρι και 10 συνεχόμενα. Γιατί δε βγήκε κανένας τότε...
να
μιλήσει ότι μας έχουν για ηλίθιους; Προφανώς γιατί το ποσό που
συγκεντρωνόταν ήταν πολύ μικρό: μόλις... 8-10 εκατομμύρια! Αλλά δεν
ήταν γιορτές τότε, οπότε για ποιο λόγο να κατηγορήσουμε για στημένες
κληρώσεις; Αυτή τη στιγμή, το ποσό στην πρώτη κατηγορία είναι 12
εκατομμύρια (που σε παλιότερη απάντηση εξηγήσαμε ότι ο λόγος είναι τα
αδιάθετα κέρδη που ο ΟΠΑΠ έχει την υποχρέωση να τα μοιράσει) και όμως
τα συνεχόμενα τζακ-ποτ είναι ΜΟΝΟ 6. Άρα μέχρι τα 7-10 συνεχόμενα που
είναι το λογικό (με βάση τις πιθανότητες και όχι με βάση ανόητες
συνομοσίες) έχουμε ακόμα περιθώριο. Και στην τελική, παιχνίδι είναι.
Δεν είναι κανείς αναγκασμένος να συμμετάσχει αν θεωρεί ότι
χαρακτηρίζεται "ηλίθιος". Ρωτήστε και τις 5.000 οικογένειες
επαγγελματιών πρακτόρων πόσο ηλίθιες είναι που είναι κλεισμένοι μέσα
σε ένα μαγαζί 12 ώρες τη μέρα, 7 μέρες την εβδομάδα. Γι' αυτό λοιπόν
ψυχραιμία. Και όποιος έχει στοιχεία ότι στήνεται μια κλήρωση ή ένα
οποιοδήποτε παιχνίδι, να βγει να το καταγγείλει με στοιχεία (και μαζί
του θα πάω κι εγώ) και όχι με μηνύματα δήθεν αγανάκτησης σε blogs."

Η χαμένη Ατλαντίδα βρίσκεται στο βυθό της Θάσου;

Την απάντηση στο ερώτημα αυτό αναζητούν οι επιστήμονες μετά την ανακάλυψη από τα μέλη του Πανελλήνιου Κέντρου Υποβρύχιας Φωτογραφίας, Ερευνας και Τεχνολογίας μιας αρχαίας πόλης που αιώνες τώρα ήταν κρυμμένη στον βυθό του βόρειου Αιγαίου, μόλις λίγα μίλια μακριά από τη Θάσο.

Αναφορικά με τη μεγάλη αυτή ανακάλυψη, που αν τελικά επιβεβαιωθεί θα προκαλέσει και θα συνταράξει το παγκόσμιο ενδιαφέρον, ο πρόεδρος του ΠΚΥΦΕΤ Γιάννης Σταματιάδης δήλωσε στην «Espresso»: «Μέχρι στιγμής δεν μπορούμε να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι η χαμένη Ατλαντίδα βρίσκεται στο βυθό της Θάσου. Το μόνο σίγουρο είναι πως πέντε μίλια νότια του νησιού υπάρχει κάτι που μπορεί να είναι μια βυθισμένη πόλη, αλλά που δεν αποκλείεται να είναι η χαμένη Ατλαντίδα. Σύντομα θα πραγματοποιήσουμε ειδική αποστολή με... καταδύσεις σε βάθος εκατό μέτρων. Οι καλύτεροι δύτες μας θα φτάσουν στον πυθμένα και θα δουν από κοντά αν όντως πρόκειται για τη χαμένη πολιτεία».

Ολα ξεκίνησαν πριν από μερικούς μήνες, όταν τα μέλη του ΠΚΥΦΕΤ πραγματοποιούσαν βυθοσκοπήσεις με ειδικά σκάφη στη θαλάσσια λεκάνη της Θάσου και κάποια στιγμή εντόπισαν κάποιες περίεργες ανωμαλίες στο βυθό.

«Στα ηλεκτρονικά όργανα των σκαφών μας αυτά τα ευρήματα μοιάζουν εξαιρετικά με κολόνες αρχαίου ναού» μάς λέει ο κ. Σταματιάδης και συνεχίζει: «Συγκεκριμένα, είναι μεγάλες, γύρω στα επτά μέτρα και έχουν εκπληκτική ομοιότητα με τις κολόνες της Ακρόπολης. Οπως ακριβώς είναι στημένη η Ακρόπολη, έτσι είναι κι αυτές οι κολόνες. Βρίσκονται παραταγμένες σε τέλεια συμμετρία. Πριν από τις βυθοσκοπήσεις δεν γνωρίζαμε τίποτα γι’ αυτές τις κολόνες, όμως γρήγορα συνειδητοποιήσαμε πως οι ψαράδες και οι κάτοικοι της Θάσου είχαν ακούσει για την πιθανή ύπαρξη μιας βυθισμένης πόλης. Ηταν και είναι κοινό μυστικό».

Οπως μας είπε ο κ. Σταματιάδης, σύμφωνα με τους υπολογισμούς και τις έρευνές του, έχει φτάσει στο συμπέρασμα πως η χαμένη Ατλαντίδα, που χρονολογείται από την εποχή του βασιλιά Μίδα, πρέπει να βρίσκεται σε βάθος περίπου εκατό μέτρων.

Ο ίδιος μας λέει πως «δεν μπορούμε να ξέρουμε αν αυτές οι κολόνες είναι μέρος της χαμένης Ατλαντίδας, αφού ακόμη και αν κατέβουμε και τραβήξουμε φωτογραφίες, αυτές θα πρέπει πρώτα να εξεταστούν από ειδικούς επιστήμονες. Επειτα θα μπορούμε να μιλήσουμε με στοιχεία. Εχουμε ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία των δυτών, καθώς πρόκειται για ιδιαίτερη κατάδυση που θέλει πολλή προσοχή, αφού θα φτάσουμε σε βάθος εκατό μέτρων».

Μάλιστα, ο ίδιος συνδέει τις βυθισμένες κολόνες με την προ πολλών ετών επίσκεψη του Ζακ Ιβ Κουστό στη χώρα μας αφού, όπως μας λέει, «όταν ήρθε ο σπουδαίος αυτός δύτης και όργωσε το Αιγαίο εξερευνώντας τους βυθούς, κάτι τον σταμάτησε και τελευταία στιγμή δεν ήρθε στη Θάσο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για τη χαμένη Ατλαντίδα, κάτι που σημαίνει ότι πολλοί ίσως δεν θέλουν να δει το φως της δημοσιότητας μια τέτοια ιστορική ανακάλυψη. Το μόνο σίγουρο είναι πως κάτι υπάρχει στο βυθό της Θάσου. Μπορεί να είναι απλώς μια βυθισμένη πόλη, μπορεί όμως να είναι και η χαμένη Ατλαντίδα»

Αυτό το ήξερες;

- Για να δεις όλα τα video του Youtube χρειάζεσαι 400 χρόνια!
- Ευρώπη και ΗΠΑ ξοδεύουν για τροφή κατοικιδίων 20 δις το χρόνο...
- Σε κάθε κατοικίσιμη ήπειρο υπάρχει μια πόλη με το όνομα "Ρώμη"
- Οι Βρετανοί αγοράζουν...
την περισσότερη μουσική απ' όλους, το 7,2% της παγκόσμιας αγοράς
- Οι άνθρωποι του δυτικού κόσμου αλλάζουν σπίτι κατά μέσο όρο κάθε 7 χρόνια
- Τα DVD έχουν ίδια διάμετρο (120 χιλιοστά) και πάχος (1,2 χιλιοστά) με τα cd, αλλά αποθηκεύουν 13 φορές περισσότερα δεδομένα.
- Τα γουρούνια αναφέρονται μόνο 2 φορές στη Βίβλο. Τα πρόβατα 45 φορές και οι κατσίκες 88 φορές. Οι σκύλοι πάλι μόνο 14 φορές, ενώ τα λιοντάρια 89 φορές!!
- Η φυσαρμόνικα είναι το πρώτο σε πωλήσεις μουσικό όργανο παγκοσμίως.
- Στην Κίνα χρησιμοποιούνται 45 δισεκατομμύρια chopsticks το χρόνο. Για την παραγωγή τους χρειάζονται 25 εκατομμύρια δέντρα...
- Για ένα κιλό μέλι οι μέλισσες πρέπει να επισκφθούν περίπου τέσσερα εκατομμύρια λουλούδια...
- Η πρώτη βόμβα που έριξαν οι Σύμμαχοι στο Βερολίνο στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο έπεσε στο μοναδικό ελέφαντα του Ζωωολογικού Κήπου του Βερολίνου.
- Η Βασίλισσα Ελισάβετ έστειλε το πρώτο e-mail της το 1976.
- Οι άνθρωποι στις ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες είναι 10,2 εκατοστά πιο ψηλοί απ' όσο ήταν το 1860.
- Η καμηλοπάρδαλη καθαρίζει τα αυτιά της με την γλώσσα της που έχει μήκος 50 εκατοστά!!
- Ο Mel Blanc, που έδωσε τη φωνή του στον Bugs Bunny, είχε αλλεργία στα καρότα!
- Υπάρχουν πάνω από 10 δισεκατομμύρια ιστοσελίδες στο διαδίκτυο.

Τώρα μπορείτε να νιώσετε εξυπνότεροι...!

http://bougelo.blogspot.com/

Έτσι απαντάνε οι Έλληνες φαντάροι

Ένας Έλληνας - φανταράκι, που δεν είχε βύσμα και είχε γυρίσει όλη την παραμεθώριο, παραλαμβάνει ένα γράμμα από την κοπελιά του. Το γράμμα έγραφε τα παρακάτω...

Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο με αυτή τη σχέση. Η απόσταση που μας χωρίζει είναι υπερβολικά μεγάλη. Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι ήμουν άπιστη δύο φορές μέσα σε αυτή τη σχέση, από τότε που έφυγες. Πιστεύω ότι κανένας από τους δύο μας δεν ...
αξίζει μια τέτοια σχέση, το καταλαβαίνω, συγχώρεσε με. Σε παρακαλώ επέστρεψέ μου τη φωτογραφία που σου έστειλα,
Με αγάπη, Μαρία.

Το φανταράκι, πολύ τσαντισμένος, ζητάει από όλους τους ‘ψάρακλες’, αλλά και παλιούς να του χαρίσουν τις φωτογραφίες από τις κοπελιές τους, αδερφές, ξαδέρφες, θείες, μάνες, φίλες κτλ... Μαζί με τη φωτογραφία της Μαρίας, βάζει σε ένα φάκελο όλες όσες είχε μαζέψει από τους φίλους του. Είχε μαζέψει 57 φωτογραφίες συνολικά, και γράφει ένα σημείωμα που έλεγε:

Αγαπημένη μου Μαρία:
Συγχώρεσέ με, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πια στο καλό είσαι. Σε παρακαλώ, ψάξε τη φωτογραφία σου στο φάκελο και γύρισε μου τις υπόλοιπες.

Πηγή: ClopYPastE.gr - ClopYandPastE.blogspot.com

"Συμβουλες απο αντρες,σε στηλες περιοδικων"

"Ελπίζω να μπορείς να με βοηθήσεις! Τις προάλλες, έφυγα για τη δουλειά μου αφήνοντας τον σύζυγό μου στο σπίτι να βλέπει τηλεόραση όπως συνήθως. Δεν είχα απομακρυνθεί πάνω από 500 μέτρα όταν το αυτοκίνητο άρχισε να κάνει διακοπές και έσβησε. Το πάρκαρα στην άκρη και πήγα με τα πόδια πίσω στο σπίτι για να ζητήσω βοήθεια από τον σύζυγό μου.
Όταν μπήκα στο σπίτι δεν πίστευα στα μάτια...
μου! Τον βρήκα στην κρεβατοκάμαρά μας με την κόρη των γειτόνων μας. Εγώ είμαι 52, ο σύζυγός μου 54 και η κόρη των γειτόνων μας 22. Είμαστε χρόνια παντρεμένοι. Όταν άρχισα να τον ρωτάω, μου αποκάλυψε ότι έχει σχέση μαζί της τους τελευταίους 6 μήνες. Του είπα να διακόψει αλλιώς θα έφευγα. Είναι άνεργος τους τελευταίους 6 μήνες και νιώθει άχρηστος και θλιμμένος. Τον αγαπώ πάρα πολύ, αλλά από τη μέρα που του έθεσα το τελεσίγραφο γίνεται όλο και πιο απόμακρος. Δε θέλει να πάει σε σύμβουλο γάμου και φοβάμαι ότι! δεν αντέχω άλλο αυτή τη κατάσταση.
Μπορείς να με βοηθήσεις?
Μαρία
.....................................
Αγαπητή Μαρία
Όταν ένα αυτοκίνητο κάνει διακοπές και σβήνει μετά από τόσο μικρή απόσταση, αυτό μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους. Ξεκίνα ελέγχοντας αν υπάρχουν σκουπίδια στο σωληνάκι του καυσίμου. Αν είναι καθαρό, έλεγξε την πολλαπλή εισαγωγής και επίσης τα καλώδια της γείωσης. Αν τίποτε από αυτά δε σου λύνει το πρόβλημα, τότε μπορεί να είναι ελαττωματική η αντλία βενζίνης, δημιουργώντας χαμηλή παροχή πίεσης στα μπεκ ψεκασμού.
Ελπίζω να σε βοήθησα
Γιώργος"

"Δυο σκέψεις για τα αιτήματα των... φίλων μας"

"Η γιαγιά μας τον Αύγουστο του 1922 ήταν δέκα χρονών, σήμερα είναι 97. Οι διηγήσεις της είναι ακόμα και σήμερα ζωντανές όπως και οι μνήμες της. Έχοντας σώας τας φρένας, μας μιλάει για την όμορφη ζωή που ζούσαν στο Κουκλουτζά της Σμύρνης και για τα πλούτη που είχαν αποκτήσει από την καλλιέργεια της εύφορης Μικρασιατικής γης με τον ιδρώτα τους, χωρίς να έχουν...
γίνει άθλιοι νεόπλουτοι. Μας λέει για τα κιούπια με τις λίρες και τις πλούσιες σοδιές που ήταν έτοιμες το Σεπτέμβρη για μάζεμα και πούλημα στις μεγάλες και διεθνείς αγορές. Περιγράφει το σπίτι τους (πανέμορφο αρχοντικό) που ζούσαν, όμοιο του οποίου εμείς τα εγγόνια της βλέπουμε στις πλούσιες συνοικίες, αφού είμαστε πλέον μικρομεσαίοι (στην καλύτερη περίπτωση)και βιοπαλαιστές, μην έχοντας πια πλούσιους προγόνους για να μας στηρίξουν. Μας μιλάει για την ευγενική και χριστιανική Ελλάδα που ζούσε στην Μικρασία εδώ και 4000 χρόνια. Και βεβαίως, με την ίδια κάθε φορά πίκρα, μας λέει ότι ακόμη βλέπει μπροστά της τους τρομαγμένους και απελπισμένους Έλληνες να τρέχουν σαν παλαβοί και τους Τούρκους να σκοτώνουν και να βιάζουν κρυφά και φανερά μέσα σε σπίτια, σε αυλές ακόμη και στην προκυμαία ανάμεσά τους. Μας λέει πως ακόμα θυμάται τις κραυγές των κοριτσιών που τα βίαζαν και τα βασάνιζαν με γνωστούς πια σε όλους τρόπους. Δεν θα ξεχάσει που άκουγε να ουρλιάζουν ενώ ήταν κρυμμένη με άλλους Έλληνες σε κάτι υπόγεια και η μαμά της της έκλεινε το στόμα γιατί από το φόβο της φώναζε. Θυμάται την πείνα που τους θέριζε όταν για μερόνυχτα κρυβόντουσαν σε εκκλησίες και παλιές αποθήκες φοβούμενοι ακόμα και για την ανάγκη τους να βγουν έξω. Ήταν χαμένοι από κάθε γνωστό τους ενώ από την τρεχάλα και τον τρόμο, νόμισε ότι θα βγεί η ψυχή της. Είδε τον πατέρα της και τον παππού της να τους σκοτώνουν οι Τούρκοι. Θείους και λοιπούς συγγενείς να τους παίρνουν και να μην ξαναβλέπουν πια ποτέ κανέναν τους. Έμεινε μόνο η οικογένειά τους χωρίς ίχνος από την όμορφη ζωή τους. Και ερχόμενοι εδώ τους περίμενε μόνο φτώχια, δυστυχία και απόρριψη από τους Ελλαδίτες! Τώρα θα μου πείτε γιατί τα λέω όλα αυτά! Διότι διάβασα για το θράσος των Τούρκων που ζητάνε τα ανεκδιήγητα στη Θράκη ΜΑΣ. Ζητούν λέει αποζημιώσεις για το 1967 και έχουν και κάτι άλλα ΑΘΛΙΑ αιτήματα τα οποία μου προκάλεσαν αηδία. Είναι δυνατόν να μιλούν για αποζημιώσεις αυτοί που λήστεψαν, λεηλάτησαν και έκλεψαν τις περιουσίες ΜΑΣ σκοτώνοντας και διώχνοντας τόσες εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες από την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑ; Είναι δυνατόν να έχουν το θράσος να μιλούν για ανθρωπιστικά δικαιώματα αυτοί που ξεκοίλιαζαν τις εγκύους για να δουν τι παιδί θα έκαναν; Αυτοί που βίαζαν μικρά κοριτσάκια και έσφαζαν με τσεκούρια για να μη χαλάνε πολεμοφόδια; Μα είναι τόσο θρασείς κι εμείς τόσο βλάκες, κοιμισμένοι και ξεπουλημένοι που καθόμαστε και ακούμε και εκτελούμε ότι μας υποδείξει ο οποιοσδήποτε για το όνομα μιας φιλίας που τελευταία έχει καταντήσει ομοφυλοφιλία; Ξένοι (όπως ο G.Horton) έχουν γράψει ολόκληρα βιβλία για την γενοκτονία και τον ξεριζωμό των Ελλήνων και εμείς οι Έλληνες καθόμαστε και ακούμε λες και μας διαβάζει ο παππούς παραμύθι για να μας πάρει ο ύπνος! Ποιος να ασχοληθεί όμως με αυτά όταν ελάχιστοι από εκείνους τους ανθρώπους που τα έζησαν βρίσκονται εν ζωή και λίγοι είναι αυτοί (από τις επόμενες γενιές) που ξέρουν και ενδιαφέρονται; Τα κατάφεραν καλά και οι νεώτερες γενιές διδάσκονται μία άπατρη και άθρησκη ιστορία και έναν ξεψυχισμένο Ελληνισμό. Χωρίς πατρίδα, πίστη και ψυχή, η νεολαία μας αλλά και η Ελλάδα μας είναι καταδικασμένοι σε αργό θάνατο. Ο Αύγουστος του 1922 απέχει 87 χρόνια απ’ το σήμερα. Λίγοι είναι αυτοί που ζουν ακόμη και θυμούνται. Κάντε λίγη υπομονή ακόμη, θα φύγουν και αυτοί. Μετά οι λίγες φωνές που θα μείνουν θα καταντήσουν τόσο γραφικές και μονότονες που θα προκαλούν πλέον απέχθεια και βαρεμάρα στους νεώτερους … ‘φωτισμένους’ που θα διοικούν αυτόν τον τόπο. Υπομονή, λοιπόν, λίγα ακόμη χρόνια και τα εμπόδιά σας θα χαθούν, κουράγιο. "

Κολλημένος με το internet??

Σχεδόν όλοι είμαστε κολλημένοι με το Internet άλλα δεν το λέμε. Περνάμε ώρες ατελείωτες στο FaceBook και μάλιστα με εμφάνιση "εκτός σύνδεσης", μη μας πάρουν χαμπάρι και μας πουν καμένο. Σάμπως και αυτοί είναι καλύτεροι? Άλλοι είναι πολύ καμένοι και κάποιοι βρίσκονται στα όρια. Αν και συ κάνεις πολλά από τα παρακάτω.. τότε φίλε μου, μάλλον να αρχίζεις να ανησυχείς!

1. Ακόμα και στους εφιάλτες σου.. βλέπεις να σε κάνουν ρεζίλι στο facebook. Και στα όνειρα σου.. ότι τερμάτισες επιτέλους το FarmVille

2. Όταν είσαι έξω, λες στους φίλους σου να γυρίσετε νωρίς.. όχι γιατί έτσι λέει η μαμά αλλά για να μπείς στο facebook, μπας και κάποια σχολίασε μια από τις 500 φωτογραφίες σου!

3. Όταν μπαίνεις στο e-mail σου … δεν λέει ποτέ Νέα Μηνύματα , αφού τα βλέπεις πριν έρθουν!

4. Παίρνεις το laptop ακόμα και στην τουαλέτα ..

5. Το σκυλί σου έχει προφίλ σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης για κατοικίδια.

6. Μόλις ξυπνάς το πρώτο πράγμα που κάνεις , είναι να ανοίγεις (όχι το παράθυρο) το λάπτοπ!

7. Οι φίλοι σου σε βρίσκουν καλύτερα από το MSN παρά στο κινητό.. που δεν θυμάσαι που το άφησες τελευταία φορά!

8. Έχεις ξεχάσει τι θα πει ξύρισμα.. εδώ και 2 μήνες!

9. Έχεις βάλει για φόντο, στην επιφάνεια εργασίας μια φωτογραφία της γυναίκας σου.. να σου υπενθυμίζει κάπου κάπου ότι είσαι παντρεμένος!

10. Η λίστα με τα αγαπημένα για να κατεβεί μέχρι το τέλος.. χρειάζεται 10 λεπτά .

11. Κάθε φορά που βλέπεις μια διεύθυνση WWW στην τηλεόραση.. η καρδιά σου χτυπά πιο γρήγορα.

12. Σβήνεις το μόντεμ σου και αισθάνεσαι ένα απαίσιο συναίσθημα , ένα κενό μέσα σου!

13. Στις επαφές του κινητού, τα ονόματα των φίλων σου… αρχίζουν από @

14. Φωνάζεις την μαμά σου… και δεν απαντάει κανείς! Σου τη δίνει στα νεύρα, βγαίνεις από το δωμάτιο σου και συνειδητοποιείς ότι όλοι έχουν φύγει από το σπίτι!

15. Βγαίνεις από το δωμάτιο σου, να τσιμπήσεις κάτι και βάζεις τα ηχεία στο φούλ για να ακούς το ding όταν κάποιος σου στέλνει μήνυμα!

16. Ρωτάς τον υδραυλικό, πόσο θα κόστιζε αν αντικαταστήσεις την καρέκλα του υπολογιστή με μια λεκάνη τουαλέτας!

okokoras

απo TreloKouneli

Βρικόλακας αναστατώνει χωρίο στη Σερβία

«Βρικόλακας» τρομοκρατεί χωριό της Σερβίας

Οι κάτοικοι του χωριού Γκόρνιε Στόπανιε στη νότια Σερβία δεν μπορούν να κλείσουν μάτι εδώ και μία εβδομάδα. Υπεύθυνος γι' αυτές τις «αγρυπνίες» δεν είναι άλλος, παρά, όπως υποστηρίζουν οι κάτοικοι, ένας βρικόλακας, που έχει αναστατώσει το χωριό!

Η εφημερίδα «Press» του Βελιγραδίου, σε σημερινό ρεπορτάζ της, καταγράφει την αγωνία και τον τρόμο των κατοίκων. «Μόλις πέσει το σκοτάδι αρχίζουν να χτυπούν οι πόρτες, τα παράθυρα, να σπάνε γυαλιά, να κατρακυλούν οι κάδοι των σκουπιδιών, να αιωρούνται αντικείμενα», εξηγούν στο ρεπόρτερ της εφημερίδας οι τρομοκρατημένοι χωρικοί, που μετά το ηλιοβασίλεμα κλείνονται στα σπίτια τους.

Η Λίλιανα Στεφάνοβιτς καθόταν με τη γειτόνισσά της μέσα στο σπίτι, όταν άκουσαν δυνατό θόρυβο στην αυλή. Βγήκαν έξω και δεν πίστευαν στα μάτια τους: «Μια σκιά, σαν άνθρωπος, τράνταζε την αυλόπορτα. Αρπάξαμε με τη γειτόνισσα από ένα ξύλο κι όπως το σηκώσαμε, η σκιά τραβήχτηκε πίσω, αλλά δεν εξαφανίστηκε, άρχισε να μας πετροβολά. Βροχή οι πέτρες γύρω μας, αναγκαστήκαμε να μπούμε στο σπίτι για να μην μας σκοτώσει».

Ανάλογες εμπειρίες είχαν κι άλλοι κάτοικοι του χωριού. Η γιαγιά Τσβέτα, η οποία διανύει το ογδοηκοστό έτος της ηλικίας της, παραδέχεται ότι δεν την ενοχλούν οι θόρυβοι γιατί δεν ακούει καλά, αλλά η όραση της είναι καλή και είδε, όπως υποστηρίζει, το βρικόλακα: «Βλέπω, έτσι σαν σε ομίχλη, έναν άνθρωπο ντυμένο με μαύρο κοστούμι και καπέλο να κατεβαίνει το σοκάκι. Κοιτά αριστερά, κοιτά δεξιά και αίφνης, μ' ένα πήδημα, βρέθηκε στη σκεπή του σπιτιού, στον καπνοδόχο».

Η νεολαία του χωριού οργανώθηκε, χωρίστηκαν σε ομάδες και περιπολούν όλη νύχτα. Κατάφεραν, μάλιστα, να φωτογραφήσουν το «φάντασμα». Δύο νεαροί αφηγούνται στο ρεπόρτερ της «Press»: «Η σκιά, που εσείς λέτε φάντασμα και εμείς βρικόλακα, εμφανίστηκε στη μέση του δρόμου, μετά άρχισε να αιωρείται, ανέβηκε τρία μέτρα ψηλά, πήδηξε στη σκεπή και από εκεί στην αχλαδιά του γείτονα. Ένας ξάδερφός μας κατάφερε να τη φωτογραφήσει. Βλέπετε, σε κάθε φωτογραφία, η σκιά βρίσκεται σ' άλλο μέρος».

Στο χωριό Γκόρνιε Στόπανιε, πριν από 40 ημέρες, απεβίωσαν δύο ηλικιωμένοι, αλλά όπως λένε οι κάτοικοι, «τηρήθηκαν όλα τα χριστιανικά έθιμα και δεν υπήρχε λόγος να βρικολακιάσουν».

Κάποιοι συγγενείς τους, ωστόσο, υποψιάζονται ότι κάτι δεν έπραξαν, όπως έπρεπε. Ένας απ' αυτούς πρόσφατα δέχθηκε, όπως λέει, την … επίσκεψη του φαντάσματος: «Πρώτα άρχισαν να κουνιούνται τα ράφια, όπου ήταν τα άδεια βάζα για το τουρσί, που πρέπει να ετοιμάσουμε. Στη συνέχεια, τα βάζα άρχισαν να αιωρούνται κι ένα- ένα, περνώντας από το παράθυρο, έπεφταν στην αυλή. Γέμισε ο τόπος γυαλιά. Λίγο αργότερα, όλα τα γυαλιά τα βρήκαμε συγκεντρωμένα μπροστά στην είσοδο».

Οι κάτοικοι του χωριού βρίσκονται σε απόγνωση και δεν ξέρουν από πού να ζητήσουν βοήθεια. Ο ιερέας του χωριού, συνοδευόμενος από συνάδελφό του, διπλανού χωριού, αγίασαν το τόπο, ωστόσο το «φάντασμα» συνεχίζει, όπως λένε, να εμφανίζεται.

Τελευταία διέξοδος αναζητήθηκε στη σοφία των ηλικιωμένων. Κάποιοι απ' αυτούς θυμήθηκαν ιστορίες των παππούδων τους, που τους έλεγαν για ένα βότανο που απωθεί το βρικόλακα και τον εμποδίζει να μετοικήσει στο σώμα ζωντανού.

Έτσι, σήμερα, όλοι οι κάτοικοι του χωριού Γκόρνιε Στόπανιε, γέροι, νέοι και παιδιά, κυκλοφορούν φορώντας μία ζώνη στη μέση πλεγμένη απ' αυτό το «θαυματουργό» βότανο.

Ο πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας, Σρέτεν Πέτροβιτς, αναφέρει στην «Press» ότι «αν και φαίνεται απίστευτο, πολλοί άνθρωποι στη Σερβία πιστεύουν στους βρικόλακες». Ο καθηγητής εξηγεί ότι το φαινόμενο είναι έντονο στην ανατολική Σερβία, όπου έγιναν και μηνύσεις κατά των βρικολάκων. «Στο δικαστήριο της πόλης Νις, στο παρελθόν εκδικάστηκαν υποθέσεις για φθορές περιουσιών ή απειλής για την ασφάλεια πολιτών, όπου κατηγορούμενοι ήταν οι βρικόλακες», καταλήγει στη δήλωσή του ο καθηγητής Σρέτεν Πέτροβιτς.

Για τον τρόπο και τους λόγους που πάμε εκλογές θα μιλήσουν πολλοί και θα πούνε πολλά... "

"εγώ έχω μια άλλη απορία:
Πώς κατάφερε η ΝΔ να χάσει τόσο γρήγορα τα ποσοστά της με μόλις 4-5 πολύ σοβαρά εγκλήματα (αν και σε χρόνο ρεκόρ)? Υποκλοπές, φωτιές το καλοκαίρι, φωτιές το δεκέμβρη, κουμπαριές (όλοι οι κουμπάροι έφαγαν καλά) και κλασσική ανικανότητα.
Και πώς κατάφερε το ΠΑΣΟΚ να ανέβει τόσο...

γρήγορα με αρχηγό το άτομο που έχασε την πλήρη διοίκηση του Αιγαίου (μετά τα Ιμια), κάρφωσε τον Οτσαλάν, απέτυχε στο Υπ. Παιδείας, έγινε ρεζίλι με τους S300 και ανήκει στην παράταξη που πήρε την Ελλάδα με έλλειμα 21% και την παρέδωσε με 114% του ΑΕΠ (α! και το ΑΕΠ είχε αυξηθεί σε τόσα χρόνια...)

Μπράβο σε εμάς τους Έλληνες! Η μόνη χώρα με τόσο μεγάλη ιστορία (που επαναλαμβάνεται ξανά κ ξανά) και η μόνη που δε διδάσκεται ποτέ από αυτή :(
Μετά από τόσα χρέη και όλες σχεδόν τις ιδιοτικοποιήσεις μένει να βάλουν και την χώρα ως ενέχυρο. Και -μεταξύ μας τώρα- αυτά τα άτομα που είναι στη Βουλή ΟΛΟΙ μας ξέρουμε ότι δεν θα δίσταζαν να το κάνουν..."

Νέα μέτρα στην Βρετανία κατά της πειρατείας

ΘΑ ΚΟΒΟΥΝ ΤΟ INTERNET ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ

Ο υπουργός της ψηφιακής Βρετανίας Stephen Timms ανακοίνωσε σήμερα τα νέα μέτρα που θα πάρει η χώρα του για την αντιμετώπιση της ηλεκτρονικής πειρατείας. καιρό τώρα ψάχνουν όλες οι κυβερνήσεις να...
βρουν τρόπους να καταπολεμήσουν αυτό το φαινόμενο ενώ οι βιομηχανίες διασκέδασης τις πιέζουν ασφυκτικά. Στα μέτρα που φαίνεται οτι σε λίγο καιρό θα ισχύουν στη Βρετανία περιλαμβάνεται η προσωρινή διακοπή της σύνδεσης του "πειρατή" αλλά και η απαγόρευση πρόσβασης σε συγκεκριμένες σελίδες για download.

Γάλλος τραυματίστηκε στο μάτι απο το iphone

Ο 26χρονος Yassine Bouhadi εξετάζει κάθε νομικό ενδεχόμενο και σκέφτεται πολύ σοβαρά να στραφεί κατά της Apple για το ατύχημα που είχε με το iphone του. ΧΟ νέος που εργάζεται σαν προσωπικό ασφαλείας σε ένα suppermarket έστελνε ένα sms όταν ξαφνικά το κινητό του ...

έσκασε και πετάχτηκαν γυαλιά στο πρόσωπό του. Ενα μάλιστα λέει μπ΄τον τραυμάτισε στο μάτι. Οι γαλλικές αρχές λένε οτι ένα παρόμοιο περιστατικό έγινε πριν λίγες μόλις μέρες, με ένα παιδί να τραυματίζεται και αυτό στο μάτι. Η εταιρεία μιλά για μεμονωμένα περιστατικά αλλά ο κόσμος εξαγριώνεται και λογικό ειναι όταν δίνει 600 ευρώ για ένα τηλέφωνο "θαύμα"

Η προκήρυξη του Τρωκτικού

Το σημερινό μας λουκέτο το αφιερώνουμε σε όλους τους πολίτες που υποφέρουν από την αδίστακτη διαπλοκή των ΜΜΕ και της πολιτικής. Ορισμένοι μαφιόζοι και γκάγκστερ με μυθική περιουσία εξουσιάζουν σήμερα τη χώρα έχοντας υπό τις διαταγές τους την πολιτική εξουσία.

Οι λούμπεν της καπιταλιστικής τάξης έχουν όνομα και επώνυμο. Έχουν Πόρσε Καγιέν και είναι εκδότες, υπουργοί και βουλευτές. Διαθέτουν επιρροή στον χώρο των μέσων μαζικής επικοινωνίας με τις εφημερίδες και τους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, τον τραπεζικό χώρο. Για να κλείσουν το troktiko ακολούθησαν μεθόδους................. γκαγκστερικής μαφίας. Κατέθεσαν μηνύσεις εν κρυπτώ (Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και ο φίλος των Γερμανών του ALPHA Β.Παπαδρόσος) ενώ εδώ και λίγες ημέρες αναρτήθηκαν και απειλητικά σχόλια από τον γνωστό εκπρόσωπο της χλιδής και της μεγαλοαστικής τάξης της Εκάλης. Σήμερα πήγε για πρώτη φορά στο γραφείο του μετά από τις διακοπές γεμάτος χαρά ΠΡΙΝ κλείσει το troktiko. Το γνώριζε και είναι σαφές. Ο δημοκράτης-δημοσιογράφος που ξεμπροστάστηκε από τους bloggers. Η δημοκρατική του ευαισθησία είναι τέτοια που καταφεύγει σε άθλιες μεθόδους για να κλείσει blogs. Δεν είμαστε οι πρώτοι. Όπως έλεγε στην τηλεόραση ότι ξήλωσαν τα γαλόνια του πατέρα του επί χούντας, ενήργησε και ο ίδιος. Με τις μεθόδους της επταετίας. Συκοφαντία, μηνύσεις και παρασκήνιο. Κάποιοι άλλοι με "πρακτόρισσες" συζύγους στην ΕΥΠ και οι ίδιοι να δημιουργούν την επικαιρότητα έχοντας την δυνατότητα να παίρνουν ...χαφιεδίστικες πληροφορίες.
Οι λόγοι "εθνικής ασφάλειας" δεν επιτρέπουν να βγει το troktiko στον ...αέρα. Ένα οργανωμένο σχέδιο μιας ξεπερασμένης εποχής αφού τα troktika θα τους σαρώσουν πολύ σύντομα.

Οι συνεχείς μας αναφορές στα σκάνδαλα και την χλιδή υπουργών όπως και στην συγκάλυψη του υπουργού Οικονομικών Γ.Παπαθανασίου και τα εικονικά τιμολόγια στην υπόθεση Κουρή, οι επιθέσεις με στοιχεία στον Μάκη Τ, το ξεγύμνωμα του υποστηριχτή της Σαηεντολογίας Κ.Γαβρά αλλά και οι θέσεις μας για την ΜΗΔΕΝΙΚΗ εξωτερική πολιτική στο Τουρκικό είναι οι λόγοι που το troktiko δεν είναι αρεστό. Χθες το πρωί μάλιστα ΕΠΙΣΗΜΑ μας ενηνέρωσαν να μην ασχολούμαστε με τα εθνικά θέματα γιατί επηρεάζουμε τον κόσμο. Να αφήνουμε δηλαδή να κάνουν τσάρκα τα f-16 των Τούρκων και να μην μιλάμε. Όλα αυτά είναι γεγονότα. Όπως και ότι ο υπουργός δικαιοσύνης είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον δ/ντη του ALPHA να καταθέσει μήνυση και όπως γράφτηκε του είπε: "Μετά άστο σε μένα". Έτσι και έγινε αλλά ο Δένδιας δεν απάντησε και δεν διέψευσε ποτέ το δημοσίευμα.

Κάναμε λάθη και θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Όταν πλένεις πιάτα θα σπάσεις κιόλας. Όμως ποτέ δεν είπαμε ότι δεν θα επανορθώσουμε. Δεν συκοφαντήσαμε(τουλάχιστον δεν είχαμε πρόθεση) και ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΜΕ όταν η δικαιοσύνη μας το ζήτησε (για κακούργημα). Δεν εκμεταλλευτήκαμε δηλαδή την ανωνυμία μας και παρουσιαστήκαμε στην ΓΑΔΑ και την δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος. Ίσως αυτό είναι που τους ενόχλησε γιατί πλέον δεν μπορούσαν να κάνουν την πολυπόθητη άρση απορρήτου και την εισβολή στα σπίτια ανθρώπων που έχουν οικογένειες (σαν να πρόκειται για τρομοκράτες). Όμως εμείς τηρήσαμετο νόμο ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ και αυτοί βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο. Αποφάσισαν με ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ τρόπο και μέσω επαφής με την google(την καλοαναθρεμμένη από όλους εμάς τα κορόιδα)να βάλουν λουκέτο χωρίς να μας ενημερώσουν.

Στην αρχή έβαλαν την φραγή με τον όρο ΠΙΘΑΝΗ παραβίαση και όταν διαπίστωσαν ότι ξεπερνάει κάθε όριο η φίμωση, αφαίρεσαν μετά από μια ώρα τον όρο "ΠΙΘΑΝΗ" για να έχουν λόγο.

Ποια όμως είναι η παραβίαση των όρων; Αν λειτουργούσαμε σαν εφημερίδα θα μας έκλειναν; Όποιος θίχτηκε πήγε στην δικαιοσύνη και εκεί θα μας αντιμετώπιζε. ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΜΕ - το ξαναλέμε - και δεν κρυφτήκαμε. Οι απόψεις μας είναι και τις υποστηρίζουμε.

Μπορεί ο καθένας να διαφωνεί με όσα γράφουμε αλλά όχι με την δολοφονία και την εκτέλεση των blogς.

Οι συμπαραστάτες μας είναι οι φίλοι bloggers που θα έρθει και η σειρά τους, αλλά όπως τους έχουμε υποσχεθεί θα κάνουμε την αρχή και δεν θα τους χαριστούμε. Επιστρέφουμε πολύ πολύ σύντομα ίσως και σε ώρες. Όμως τα πράγματα θα είναι πιο άγρια. Αντάρτικο μέσα στο διαδίκτυο δεν θέλετε; ΘΑ ΤΟ ΕΧΕΤΕ. Αλλά αυτή την φορά θα είναι κυνηγητό. Κανονικό όμως.

Ενοχλήσαμε τους αδίστακτους μεγαλοαπατεώνες μαφιόζους, εκδότες και πολιτικούς. Ξέρουν αυτοί ποιοι είναι. Είδωλο-σύμβολό τους έχουν τον εύκολο, γρήγορο, παρασιτικό κι ακόρεστο πλουτισμό, χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε απάτη και παρανομία διανοηθούν και μη διστάζοντας μπροστά σ' οποιοδήποτε έγκλημα κατά της δημοκρατίας.

Όπως λέει και ο ...ποιητής: «ένας εκατομμυριούχος, στο βάθος των χρηματοκιβωτίων του, έχει στη διάθεση του περισσότερες ανθρώπινες ζωές από τον οποιονδήποτε μονάρχη»

Αναρτήσαμε δεκάδες καταγγελίες πολιτών που ήταν επώνυμες και ήταν επιλογή μας να βάζουμε ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ γιατί ξέραμε ότι τα σκυλόψαρα μπορεί να τους κυνηγήσουν. Ο κόσμος γιαυτό έκανε το troktiko to No1 blogspot σε όλο τον κόσμο και το Νο1 από όλα τα portal στην Ελλάδα αφήνοντας δεύτερο το πολυδιαφημισμένο portal της διαπλοκής της εξουσίας, της απόκρυψης θεμάτων που ανήκει σε συκοφάντη και διαφημίζεται από τους ΣΥΝΕΡΓΟΥΣ του μεγαλοδημοσιογράφους.

Πολλοί έλεγαν: "Θα τα πούμε στο troktiko" έβρισκαν μια δίοδο επικοινωνίας αλλά θα φροντίσουμε να γίνουν περισσότεροι. Όπως θα φροντίσουμε να βελτιωθούμε κάτι που το κάναμε πολλές φορές. Χρησιμοποιήσαμε το χιούμορ και την σάτιρα πολλές φορές γιατί είναι μέρος της ζωής μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους αποφάσισαν να μας εκτελέσουν. ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΚΥΡΗΞΗ! Λειτούργησαν σαν τους εγκληματίες της πρωτότυπης αυτής προκήρυξης που εμείς παραφράσαμε.

Κάποιες επιχειρήσεις του δημοσίου ξεπουλιούνται σε απίστευτα χαμηλές τιμές, με τους διάφορους απατεώνες να βρίσκονται σε εμφύλιο για το ποιος θα εισπράξει τις μεγαλύτερες μίζες.

Σ' αυτό το γενικό ξεπούλημα της χώρας σημαντικό ρόλο παίζουν και κάποια μαφιόζικα μέσα επικοινωνίας τόσο τα ηλεκτρονικά όσο και τα έντυπα. Ο δρόμος μας ήταν το διαδίκτυο. Αλλά και αυτό είναι ελεγχόμενο. Θα παίξουμε στο γήπεδο τους αλλά με τους ΌΡΟΥΣ ΜΑΣ. ς κομισάριους για το περιβόητο δάνειο.

Η απόφαση αυτή του σημερινού Τέταρτου Ράιχ είναι καθαρά ναζιστική αφού πουθενά δεν παραβιάστηκαν ανθρώπινα δικαίωματα και δεν διαπράχθηκαν κακουργήματα.

Και αν οι Γραικύλοι, ατζέντηδες του κεφαλαίου, πολιτικοί ηγέτες αδιαφορούν γι' αυτό, ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να το επιτρέψει. Ήρθε η ώρα να ανοίξουν όλοι από ένα blog και να τάσσονται κατά του πολιτικού και εκδοτικού κατεσημένου που λυμαίνεται τον τόπο.

Κλείνει ένα και ανοίγουν δέκα.

Μόνο που αυτό που θα ανοίξουμε σε λίγες ώρες θα είναι πολύ πιο ισχυρό από το προηγούμενο. Το δυσάρεστο γιαυτούς είναι ότι δεν μπορούν να το κλείσουν.

Έπαιξαν και έχασαν! Δεν είμαστε ένας είμαστε πολλοί.

troktiko

Η τελευταία ανάρτηση του τρωκτικού.Προφητική??Ισως...

Μαθαίνουμε ότι οι 3 ...καμπαλέρος θέλουν να κάνουν μήνυση και να ζητήσουν άρση του απορρήτου για το troktiko επειδή έγραψε ότι οι σύζυγοι των Κοτρώτσου, Παπαδρόσου,Καραιβάζ δούλευαν(του Κοτρώτσου) και εργάζονται των άλλων στην ΕΥΠ. Λένε ότι είναι πληροφορία μυστική και εθνικής σημασίας! Δείτε πως μας δουλεύουν.

Τι λέτε ρε παιδιά;
Ο Θέμος από την δική του στήλη "Media για PHD" και ο Αντώνης Πίκουλας μέσα από τις mediaκές στήλες της εφημερίδας του, αποκαλύπτουν ότι η σύζυγος του Σεραφείμ Κοτρώτσου είναι υπάλληλος του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και εργάζεται στην ΚΥΠ! Έκανες μήνυση Σ.Κοτρώτσε;

Πάμε στον Γ.Καραιβάζ και να πούμε ότι...άνθρωπος που ήταν γραφείο τύπου της ΕΛ.ΑΣ με ...μπλοκάκι(το έχει και καμάρι αντί να λέει ότι είναι ασυμβίβαστο)δεν έχει διαβάσει που πριν από εμάς βούιξαν site και blogs για το θέμα; Άντε να κάνει και σε όλους γιατί μετά δεν βγάζει άκρη. O Kαραιβάζ δεν ήταν που πήγε μάρτυρας κατηγορίας κατά συναδέλφου του;

Και όσο για τον Β.Παπαδρόσο το επώνυμο της συζύγου αν δεν κάνουμε λάθος δεν είναι ίδιο. Και δεν βάλαμε τα ονόματα των συζύγων απλά είπαμε την αλήθεια. Που είναι το ψευδές;
Αντί να κρυφτείτε που έχετε καίρια πόστα και συζύγους να εργάζονται στην ΕΥΠ θέλετε να βγείτε και από πάνω;

Επειδή τσαντιστήκαμε θα σας πούμε ότι τώρα αρχίζουμε.

Με τον άνθρωπο που επί διευθύνσεως του έκλεισε ο "Ε.Τ" και είναι ακόμα το αγαπημένο παιδί της Γιάννας. Ο Σ.Κοτρώτσος που έχει το θράσος να μιλάει για την εφημερίδα που έκλεισε και έβαλε το ...λιθαράκι του. Η πιο μαύρη στιγμή της έντυπης δημοσιογραφίας είναι το κλείσιμο και ο Κοτρώτσος ήταν ο δ/ντης.

Ο Παπαδρόσος τι να μας πει; Ένας σταθμός που ήταν ενημερωτικός κατάφερε και τον έκανε...μαγειρικής ενώ έδιωξε σοβαρό δημοσιογραφικό κόσμο.
Μήπως θέλει να του θυμήσουμε τι έγραφε ο Κ.Βαξεβάνης στην επιστολή του; Τον πήγε στην ΕΣΗΕΑ ή του έκανε μήνυση; Τα ίδια δεν γράφουμε; Οι αστυνομικοί συντάκτες που κάνουν το ρεπορτάζ δεν ξέρουν που εργάζονται οι σύζυγοι; Αν ήταν κρατικό μυστικό πολύ απλά ΔΕΝ θα το μαθαίναμε. Δηλαδή και που είναι ο Παπαγγελόπουλος διοικητής της ΕΥΠ χάλασε ο κόσμος που ξέρουμε το όνομα; Πόσο μάλλον για ανθρώπους που δεν βάλαμε το όνομα και φωτογραφία.

Κόψτε το παραμύθι με τον εύκολο στόχο που ΝΟΜΙΖΕΤΕ ότι είναι τα blogs. Το πολύ πολύ να γίνει άρση απορρήτου. Ε, και; Που είναι το κακούργημα;

Εσείς στην συνείδηση του δημοσιογραφικού κόσμου έχετε καταδικαστεί(οι δύο διευθυντές λέμε)για την συμπεριφορά σας απέναντι τους. Αλλά έχουμε πολλά να γράψουμε τώρα που αρχίσαμε.

Ξέρετε τι καταλάβαμε; Δεν είναι να...λυπάσαι κανέναν. Πρέπει να τα γράφεις όπως είναι. Ο Κοτρώτσος δεν πήρε χρήματα(νόμιμα) από το 2004 και τους Ολυμπιακούς αγώνες; Δικά μας δεν ήταν τα χρήματα;

Είδαμε την μετέπειτα πορεία του. Έκλεισε ο "Ε.Τ".

Παιδιά εδώ θα είμαστε είτε γίνει άρση είτε χωρίς. Απλά τώρα το μάθαμε και...τσαντιστήκαμε. Εκεί που σας είχαμε ξεχάσει. Και μην νομίζετε ότι κλείνει ένα blog τόσο εύκολα. Μπορεί να γίνει και gr και μετά με την άνεση σας να κάνετε μηνύσεις. Αλλά την κριτική δεν την γλιτώνετε. ΤΕΛΟΣ.

Η λογοκρισια ηρθε στο διαδυκτιο!

Ειναι καιρος να βρουμε μορφες που να παρακατονται οι Μπλογκ-προβαιντερς γιατι ειναι πια πυλες λογοκρισιας

Ο Φασισμος ηρθε στο Ιντερνετ

Μηνύσεις απο δημοσιογράφους αντιμετωπίζει το troktiko.blogspot.com για την αποκάλυψη του πως οι σύζυγοί τους εργάζονται στην ΕΥΠ!

Το τελευταίο χρονικό διάστημα βλέπουμε να εξελίσσεται μια διαρκής προσπάθεια απο αξιωματούχους της κυβέρνησης και απο κάποιους ισχυρούς δημοσιογράφους των παραδοσιακών ΜΜΕ, να βρούν έναν αποτελεσματικό τρόπο ώστε να κλέισουν η να αποδυναμωσούν εντελώς δημοσιογραφικά και ειδησεογραφικά ιστολόγια (blogs) με πολλή μεγάλη καθημερινή επισκεψιμότητα και απίστευτη διέισδυση σε αναγνώστες νεαρής ηλικίας.

Οί παραπάνω αναφερόμενοι,(κυβερνητικοί και μεγαλοδημοσιογράφοι)με συνεχείς μηνύσεις που κατέθεσαν για σειρά δημοσιευμάτων που θεώρησαν δυσφημιστικά, προσπαθούν τώρα δια μέσω της δικαστικής οδού να δέσουν με κακουργηματικές κατηγορίες τους διαχειριστές των blogs αυτών, ώστε να αναγκάσουν τις πολυεθνικές εταιρείες που φιλοξενούν τα ιστολόγια τους να τους αποκαλύψουν.

Μηνύσεις απο δημοσιογράφους και διευθυντές ειδήσεων αντιμετωπίζει τελευτάια το troktiko.blogspot.com για την αποκάλυψή του πως οι σύζυγοι τριών δημοσιογράφων εργάζονται στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών.

Το PARODYNEWS με δικά του σχόλια εδώ και αρκετόν καιρό, έχει περιγράψει τις συγκρούσεις μεταξύ δημοσιογράφων,εκδοτών και ιστολόγων που προέρχονται όμως και αυτοί απο το δημοσιογραφικό επάγγελμα και πολλές φορές χτυπούν δικαίως και αδίκως συναδέλφους τους,ενδεχομένως για να ισχυροποιησουν την θέση τους μέσα στον μηντιακό χάρτη.

Οταν οί έχθρες καί τά μίση τής τηλεόρασης μεταφέρονται στά blogs

Πατήστε τον αποπάνω σύνδεσμο να δείτε τι έγραφε το parodynews για τα blogs και αναζητήστε στο αρχείο με την λέξη blogs χρήσιμα άρθρα και σχόλια απο τον διεθνή τύπο για την χρησιμότητα των new media!

Η ίδια πρακτική ακολουθείται και απο πολιτικούς που θέλουν να αποδυναμώσουν βουλευτές και πολιτευτές, κυριώς απο την εκλογική περιφέρια στην οποία εκλέγονται και οι ίδιοι.

Και αυτοί με την σειρά τους στέλνουν τα δικά τους αποκαλυπτικά email για να δημοσιοποιηθούν στα ιστολόγια. (Mε το αζημίωτο φαντάζομαι!)

Oμως όλος αυτός ο βόρβορος δεν θα πρεπει να σας φανεί πρωτόγνωρος.

Δέν εχει και μεγάλη διαφορά απο τα καρφώματα και τις ρουφιανιές των πολιτικών για τους αντιπάλους τους στις στήλες των μικροπολιτικών, των εφημερίδων.

Οι προσπάθειες να συκοφαντηθούν δημοσιογράφοι,πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί δεν ξεκίνησαν απο τα μπλόγκς.

Οι ειδήσεις κονσέρβα που βγάινουν απο τα ψυγεία, και τα έτοιμα προς έκδοσην άρθρα απο δήθεν πληροφορίες που συγκέντρώνονται για να βγάινουν στην ώρα τους οι κυριακάτικες έστω και άν διαψεύδονται παταγωδώς, δεν είναι έργο των ιστολόγων που δημοσιογραφούν στο διαδύκτιο,έργο των εφημερίδων είναι.

Τα μπλογκς αποτελούν την μεγάλη επανάσταση στον χώρο της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει.

Αυτοί που ανοίγουν προσωπικά ιστολόγια γιατι έχουν την ανάγκη να μεταδώσουν τις εμπειρίες τους στους υπόλοιπους, αλλά και αυτοί που γράφουν παρεμβάινοντας με τον δικό τους τρόπο στα δημόσια πράγματα, έχουν δημιουργήσει πλέον τόσο δυνατή σχέση με το κοινό που αν τους έκοβες βιαίως την πρόσβαση στο web, θα έμοιαζε σαν να τους έκοβες την τηλεόραση.

O βραβευμένος με Pulitzer αρθρογράφος των NYTimes ΤOMAS FRIEDMAN στο best seller του για την παγκοσμιοποίηση ”the world is flat” αναφέρεται μεταξύ άλλων στην σημασία της ύπαρξης των ιστολογίων στην νέα εποχή που ζούμε.

Συμπερασματικά σε ένα κεφάλαιο απο το πολύ καλό αυτό βιβλίο περιγράφεται το πως η ανεξάρτητη και πολλές φορές ανένταχτη δημοσιογραφία των ιστολόγων του διαδυκτίου βγάζει λαυράκια.

-Τα blogs λειτουργούν λίγο πολύ σαν πέμπτη εξουσία.-

-Στρατιές πολιτών ερευνούν γρήγορα και συνεχίζουν δίνοντας άλλες διαστάσεις σε ένα πολύ μεγάλο θέμα που βρίσκεται στην επικαιρότητα.-

-Συμπληρώνουν με το δικό τους σχόλιο την είδηση,παραπέμπουν στα καλύτερα άρθρα και στην περαιτέρω αναγνωση των εφημερίδων,ανατροφοδοτούν τα παραδοσιακά media με τις δικές τους αποκαλύψεις(άμεση και ουσιαστική πληροφόρηση σε πραγματικό χρόνο),τα ελέγχουν και τα διαψεύδουν πολλές φορές όταν η είδηση που μεταδίδουν είναι ψευδής.-

Αυτήν την στιγμή που γράφω οι πολίτες ανοίγουν χιλιάδες νεα ιστολόγια στο διαδύκτιο και τα πιο μεγάλα παραδοσιακά μήντια στο εξωτερικό απαραιτήτως πλέον υπαγορεύουν στους συντάκτες τους να ανοίξουν τα δικά τους.

Με ένα πιο ελαφρύ γράψιμο,την απαραίτητη για το διαδύκτιο προσθήκη multimedia και μια συνταγή μεταξύ πολιτικής, life style,αθλητικών και sex(σαν και αυτήν που καθιέρωσε πρωτο το περιοδικό GEORGE του George Kennedy junior πριν μια δεκαετία και συνεχίστηκε με επιτυχία στο web), τα ιστολόγια στο διαδύκτιο κατέκτησαν ένα μεγάλο μέρος επισκεπτών και αναγνωστών και νομίζω πως το αξίζουν.

Βεβαίως προβλήματα, παραπληροφόρηση,λάθη,προσπάθειες συκοφαντησης και πληρωμένα δημοσιεύματα, θα συναντήσετε πολλά και μέσα στο διαδύκτιο.

Σίγουρα! Σαν και αυτά που κάνουν οι εφημερίδες και η τηλεόραση και είναι αιωνίως ανυπόγραφα, έτσι και με τα blogs υπο το καθεστώς ανωνυμίας που τα ορίζει.

Το πρόσημο όμως για τα ’’new media’’,πάντοτε καταλήγει να είναι θετικό.

http://parodynews.wordpress.com/2009/07/19/%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CF%8D%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%B5%CF%84/

ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ TROKTIKO ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΥΚΕΤΟ ΣΤΟ BLOG ΤΟΥΣ...ΣΗΜΕΡΑ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΥΡΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ...

Ρε παιδιά ποιον συκοφαντήσαμε και πότε; Το να ασκείς κριτική είναι συκοφαντία. Διαβάστε καλά τι λέει:

ΠΙΘΑΝΗ παραβίαση των όρων. Αν αυτό δεν είναι χούντα τότε τι είναι. όχι για παραβίαση αλλά μήπως έχουμε παραβιάσει τους όρους. Χθες ο Μάκης έγραφε "Θα δείτε τι σας περιμένει". Καλό να διαφωνείτε αλλά ας μπαίνουμε όλοι στα portal του Μάκη του Χατζηνικολάου όπου εκεί και να διαφωνείς δεν μπορείς ούτε να τους μιλήσεις! Είναι όλοι ακριβοθώρητοι.

Δηλαδή ο Γαβράς δεν έχει διεθνές σύστημα να μπλοκάρει; Πρόεδρος στην Γαλλία είναι σε ότι έχει να κάνει με το αντικείμενο του.

Ο Μάκης δεν έχει καμία σχέση που όλο απειλεί και συκοφαντεί; Δεν παραβιάζει τους όρους; Παιδιά αυτός θα καταδικαστεί ΣΙΓΟΥΡΑ! Τον πάει στα δικαστήρια ο πρώην δικός του.

Ο Παπαθανασίου που σήμερα γράφουμε ότι συγκαλύπτει τον Κουρή για το θέμα με τα εικονικά τιμολόγια;

Όλοι αυτοί έχουν κάθε λόγο να το κάνουν ΧΩΡΙΣ να έχουν συκοφαντηθεί.

Tι συζητάμε για συκοφαντικά σχόλια ρε παιδιά;
Να είναι 10 στις 60.000 αναρτήσεις;
Ε, και; Δεν επανορθώσαμε όταν μας το ζήτησαν;

Δεν ζούμε σε εικονική πραγματικότητα και ξέραμε ότι θα γίνει. Απλά εδώ θα αποδειχθεί ποιοι έχουν πείσμα και ποιοι όχι.

Μην σας απασχολεί το troktiko
αλλά η φίμωση.
Ακόμα και αναρχικά και αρκαία στοιχεία να ήμασταν δεν έχουν δικαίωμα να το κάνουν. Για ποια ελευθερία λόγου και έκφρασης μας λένε; Ξεσηκώθηκαν όλοι για τον Γαβρά και εδώ ο κόσμος φωνάζει με 300 μειλ μέσα σε μια ώρα. Εμείς την άκρη θα την βρούμε.

Να είστε καλά όλοι

TROKTIKO.BLOGSPOT.COM

He by H. P. Lovecraft Written on August 11, 1925 Published in September 1926

I saw him on a sleepless night when I was walking desperately to save my soul and my vision. My coming to New York had been a mistake; for whereas I had looked for poignant wonder and inspiration in the teeming labyrinths of ancient streets that twist endlessly from forgotten courts and squares and waterfronts to courts and squares and waterfronts equally forgotten, and in the Cyclopean modern towers and pinnacles that rise blackly Babylonian under waning moons, I had found instead only a sense of horror and oppression which threatened to master, paralyze, and annihilate me.

The disillusion had been gradual. Coming for the first time upon the town, I had seen it in the sunset from a bridge, majestic above its waters, its incredible peaks and pyramids rising flowerlike and delicate from pools of violet mist to play with the flaming clouds and the first stars of evening. Then it had lighted up window by window above the shimmering tides where lanterns nodded and glided and deep horns bayed weird harmonies, and had itself become a starry firmament of dream, redolent of faery music, and one with the marvels of Carcassonne and Samarcand and El Dorado and all glorious and half-fabulous cities. Shortly afterward I was taken through those antique ways so dear to my fancy-narrow, curving alleys and passages where rows of red Georgian brick blinked with small-paned dormers above pillared doorways that had looked on gilded sedans and paneled coaches - and in the first flush of realization of these long-wished things I thought I had indeed achieved such treasures as would make me in time a poet.

But success and happiness were not to be. Garish daylight showed only squalor and alienage and the noxious elephantiasis of climbing, spreading stone where the moon had hinted of loveliness and elder magic; and the throngs of people that seethed through the flume-like streets were squat, swarthy strangers with hardened faces and narrow eyes, shrewd strangers without dreams and without kinship to the scenes about them, who could never mean aught to a blue-eyed man of the old folk, with the love of fair green lanes and white New England village steeples in his heart.

So instead of the poems I had hoped for, there came only a shuddering blackness and ineffable loneliness; and I saw at last a fearful truth which no one had ever dared to breathe before - the unwhisperable secret of secrets - the fact that this city of stone and stridor is not a sentient perpetuation of Old New York as London is of Old London and Paris of Old Paris, but that it is in fact quite dead, its sprawling body imperfectly embalmed and infested with queer animate things which have nothing to do with it as it was in life. Upon making this discovery I ceased to sleep comfortably; though something of resigned tranquillity came back as I gradually formed the habit of keeping off the streets by day and venturing abroad only at night, when darkness calls forth what little of the past still hovers wraith-like about, and old white doorways remember the stalwart forms that once passed through them. With this mode of relief I even wrote a few poems, and still refrained from going home to my people lest I seem to crawl back ignobly in defeat.

Then, on a sleepless night's walk, I met the man. It was in a grotesque hidden courtyard of the Greenwich section, for there in my ignorance I had settled, having heard of the place as the natural home of poets and artists. The archaic lanes and houses and unexpected bits of square and court had indeed delighted me, and when I found the poets and artists to be loud-voiced pretenders whose quaintness is tinsel and whose lives are a denial of all that pure beauty which is poetry and art, I stayed on for love of these venerable things. I fancied them as they were in their prime, when Greenwich was a placid village not yet engulfed by the town; and in the hours before dawn, when all the revellers had slunk away, I used to wander alone among their cryptical windings and brood upon the curious arcana which generations must have deposited there. This kept my soul alive, and gave me a few of those dreams and visions for which the poet far within me cried out.

The man came upon me at about two one cloudy August morning, as I was threading a series of detached courtyards; now accessible only through the unlighted hallways of intervening buildings, but once forming parts of a continuous network of picturesque alleys. I had heard of them by vague rumor, and realized that they could not be upon any map of today; but the fact that they were forgotten only endeared them to me, so that I had sought them with twice my usual eagerness. Now that I had found them, my eagerness was again redoubled; for something in their arrangement dimly hinted that they might be only a few of many such, with dark, dumb counterparts wedged obscurely betwixt high blank walls and deserted rear tenements, or lurking lamplessly behind archways unbetrayed by hordes of the foreign-speaking or guarded by furtive and uncommunicative artists whose practises do not invite publicity or the light of day.

He spoke to me without invitation, noting my mood and glances as I studied certain knockered doorways above iron-railed steps, the pallid glow of traceried transoms feebly lighting my face. His own face was in shadow, and he wore a wide-brimmed hat which somehow blended perfectly with the out-of-date cloak he affected; but I was subtly disquieted even before he addressed me. His form was very slight; thin almost to cadaverousness; and his voice proved phenomenally soft and hollow, though not particularly deep. He had, he said, noticed me several times at my wanderings; and inferred that I resembled him in loving the vestiges of former years. Would I not like the guidance of one long practised in these explorations, and possessed of local information profoundly deeper than any which an obvious newcomer could possibly have gained?

As he spoke, I caught a glimpse of his face in the yellow beam from a solitary attic window. It was a noble, even a handsome elderly countenance; and bore the marks of a lineage and refinement unusual for the age and place. Yet some quality about it disturbed me almost as much as its features pleased me - perhaps it was too white, or too expressionless, or too much out of keeping with the locality, to make me feel easy or comfortable. Nevertheless I followed him; for in those dreary days my quest for antique beauty and mystery was all that I had to keep my soul alive, and I reckoned it a rare favor of Fate to fall in with one whose kindred seekings seemed to have penetrated so much farther than mine.

Something in the night constrained the cloaked man to silence and for a long hour he led me forward without needless words; making only the briefest of comments concerning ancient names and dates and changes, and directing my progress very largely by gestures as we squeezed through interstices, tiptoed through corridors clambered over brick walls, and once crawled on hands and knees through a low, arched passage of stone whose immense length and tortuous twistings effaced at last every hint of geographical location I had managed to preserve. The things we saw were very old and marvelous, or at least they seemed so in the few straggling rays of light by which I viewed them, and I shall never forget the tottering Ionic columns and fluted pilasters and urn-headed iron fenceposts and flaring-linteled windows and decorative fanlights that appeared to grow quainter and stranger the deeper we advanced into this inexhaustible maze of unknown antiquity.

We met no person, and as time passed the lighted windows became fewer and fewer. The streetlights we first encountered had been of oil, and of the ancient lozenge pattern. Later I noticed some with candles; and at last, after traversing a horrible unlighted court where my guide had to lead with his gloved hand through total blackness to a narrow wooded gate in a high wall, we came upon a fragment of alley lit only by lanterns in front of every seventh house - unbelievably Colonial tin lanterns with conical tops and holes punched in the sides. This alley led steeply uphill - more steeply than I thought possible in this part of New York - and the upper end was blocked squarely by the ivy-clad wall of a private estate, beyond which I could see a pale cupola, and the tops of trees waving against a vague lightness in the sky. In this wall was a small, low-arched gate of nail-studded black oak, which the man proceeded to unlock with a ponderous key. Leading me within, he steered a course in utter blackness over what seemed to be a gravel path, and finally up a flight of stone steps to the door of the house, which he unlocked and opened for me.

We entered, and as we did so I grew faint from a reek of infinite mustiness which welled out to meet us, and which must have been the fruit of unwholesome centuries of decay. My host appeared not to notice this, and in courtesy I kept silent as he piloted me up a curving stairway, across a hall, and into a room whose door I heard him lock behind us. Then I saw him pull the curtains of the three small-paned windows that barely showed themselves against the lightening sky; after which he crossed to the mantel, struck flint and steel, lighted two candles of a candelabrum of twelve sconces, and made a gesture enjoining soft-toned speech.

In this feeble radiance I saw that we were in a spacious, well-furnished and paneled library dating from the first quarter of the Eighteenth Century, with splendid doorway pediments, a delightful Doric cornice, and a magnificently carved overmantel with scroll-and-urn top. Above the crowded bookshelves at intervals along the walls were well-wrought family portraits; all tarnished to an enigmatical dimness, and bearing an unmistakable likeness to the man who now motioned me to a chair beside the graceful Chippendale table. Before seating himself across the tahle from me, my host paused for a moment as if in embarrassment; then, tardily removing his gloves, wide-brimmed hat, and cloak, stood theatrically revealed in full mid-Georgian costume from queued hair and neck ruffles to knee-breeches, silk hose, and the buckled shoes I had not previously noticed. Now slowly sinking into a lyre-back chair, he commenced to eye me intently.

Without his hat he took on an aspect of extreme age which was scarcely visible before, and I wondered if this unperceived mark of singular longevity were not one of the sources of my disquiet. When he spoke at length, his soft, hollow, and carefully muffled voice not infrequently quavered; and now and then I had great difficulty in following him as I listened with a thrill of amazement and half-disavowed alarm which grew each instant.

"You behold, Sir," my host began, "a man of very eccentrical habits for whose costume no apology need be offered to one with your wit and inclinations. Reflecting upon better times, I have not scrupled to ascertain their ways, and adopt their dress and manners; an indulgence which offends none if practised without ostentation. It hath been my good fortune to retain the rural seat of my ancestors, swallowed though it was by two towns, first Greenwich, which built up hither after 1800, then New York, which joined on near 1830. There were many reasons for the close keeping of this place in my family, and I have not been remiss in discharging such obligations. The squire who succeeded to it in 1768 studied sartain arts and made sartain discoveries, all connected with influences residing in this particular plot of ground, and eminently desarving of the strongest guarding. Some curious effects of these arts and discoveries I now purpose to show you, under the strictest secrecy; and I believe I may rely on my judgement of men enough to have no distrust of either your interest or your fidelity."

He paused, but I could only nod my head. I have said that I was alarmed, yet to my soul nothing was more deadly than the material daylight world of New York, and whether this man were a harmless eccentric or a wielder of dangerous arts, I had no choice save to follow him and slake my sense of wonder on whatever he might have to offer. So I listened.

"To - my ancestor," he softly continued, "there appeared to reside some very remarkable qualities in the will of mankind; qualities having a little-suspected dominance not only over the acts of one's self and of others, but over every variety of force and substance in Nature, and over many elements and dimensions deemed more universal than Nature herself. May I say that he flouted the sanctity of things as great as space and time and that he put to strange uses the rites of sartain half-breed red Indians once encamped upon this hill? These Indians showed choler when the place was built, and were plaguey pestilent in asking to visit the grounds at the full of the moon. For years they stole over the wall each month when they could, and by stealth performed sartain acts. Then, in '68, the new squire catched them at their doings, and stood still at what he saw. Thereafter he bargained with them and exchanged the free access of his grounds for the exact inwardness of what they did, larning that their grandfathers got part of their custom from red ancestors and part from an old Dutchman in the time of the States-General. Arid pox on him, I'm afeared the squire must have sarved them monstrous bad rum - whether or not by intent - for a week after he larnt the secret he was the only man living that knew it. You, Sir, are the first outsider to be told there is a secret, and split me if I'd have risked tampering that much with - the powers - had ye not been so hot after bygone things."

I shuddered as the man grew colloquial - and with the familiar speech of another day. He went on.

"But you must know, Sir, that what - the squire - got from those mongrel savages was but a small part of the larning he came to have. He had not been at Oxford for nothing, nor talked to no account with an ancient chymist and astrologer in Paris. He was, in fine, made sensible that all the world is but the smoke of our intellects; past the bidding of the vulgar, but by the wise to be puffed out and drawn in like any cloud of prime Virginia tobacco. What we want, we may make about us; and what we don't want, we may sweep away. I won't say that all this is wholly true in body, but 'tis sufficient true to furnish a very pretty spectacle now and then. You, I conceive, would be tickled hy a better sight of sartain other years than your fancy affords you; so be pleased to hold back any fright at what I design to show. Come to the window and be quiet."

My host now took my hand to draw me to one of the two windows on the long side of the malodorous room, and at the first touch of his ungloved fingers I turned cold. His flesh, though dry and firm, was of the quality of ice; and I almost shrank away from his pulling. But again I thought of the emptiness and horror of reality, and boldly prepared to follow whithersoever I might be led. Once at the window, the man drew apart the yellow silk curtains and directed my stare into the blackness outside. For a moment I saw nothing save a myriad of tiny dancing lights, far, far before me. Then, as if in response to an insidious motion of my host's hand, a flash of heat-lightning played over the scene, and I looked out upon a sea of luxuriant foliage - foliage unpolluted, and not the sea of roofs to be expected by any normal mind. On my right the Hudson glittered wickedly, and in the distance ahead I saw the unhealthy shimmer of a vast salt marsh constellated with nervous fireflies. The flash died, and an evil smile illumined the waxy face of the aged necromancer.

"That was before my time - before the new squire's time. Pray let us try again."

I was faint, even fainter than the hateful modernity of that accursed city had made me.

"Good God!" I whispered, "can you do that for any time?" And as he nodded, and bared the black stumps of what had once been yellow fangs, I clutched at the curtains to prevent myself from falling. But he steadied me with that terrible, ice-cold claw, and once more made his insidious gesture.

Again the lightning flashed - but this time upon a scene not wholly strange. It was Greenwich, the Greenwich that used to be, with here and there a roof or row of houses as we see it now, yet with lovely green lanes and fields and bits of grassy common. The marsh still glittered beyond, but in the farther distance I saw the steeples of what was then all of New York; Trinity and St. Paul's and the Brick Church dominating their sisters, and a faint haze of wood smoke hovering over the whole. I breathed hard, hut not so much from the sight itself as from the possibilities my imagination terrifiedly conjured up.

"Can you - dare you - go far?" I spoke with awe and I think he shared it for a second, but the evil grin returned.

"Far? What I have seen would blast ye to a mad statue of stone! Back, back - forward, forward - look ye puling lackwit!"

And as he snarled the phrase under his breath he gestured anew bringing to the sky a flash more blinding than either which had come before. For full three seconds I could glimpse that pandemoniac sight, and in those seconds I saw a vista which will ever afterward torment me in dreams. I saw the heavens verminous with strange flying things, and beneath them a hellish black city of giant stone terraces with impious pyramids flung savagely to the moon, and devil-lights burning from unnumbered windows. And swarming loathsomely on aerial galleries I saw the yellow, squint-eyed people of that city, robed horribly in orange and red, and dancing insanely to the pounding of fevered kettle-drums, the clatter of obscene crotala, and the maniacal moaning of muted horns whose ceaseless dirges rose and fell undulantly like the wave of an unhallowed ocean of bitumen.

I saw this vista, I say, and heard as with the mind's ear the blasphemous domdaniel of cacophony which companioned it. It was the shrieking fulfilment of all the horror which that corpse-city had ever stirred in my soul, and forgetting every injunction to silence I screamed and screamed and screamed as my nerves gave way and the walls quivered about me.

Then, as the flash subsided, I saw that my host was trembling too; a look of shocking fear half-blotting from his face the serpent distortion of rage which my screams had excited. He tottered, clutched at the curtains as I had done before, and wriggled his head wildly, like a hunted animal. God knows he had cause, for as the echoes of my screaming died away there came another sound so hellishly suggestive that only numbed emotion kept me sane and conscious. It was the steady, stealthy creaking of the stairs beyond the locked door, as with the ascent of a barefoot or skin-shod horde; and at last the cautious, purposeful rattling of the brass latch that glowed in the feeble candlelight. The old man clawed and spat at me through the moldy air, and barked things in his throat as he swayed with the yellow curtain he clutched.

"The full moon - damn ye - ye... ye yelping dog - ye called 'em, and they've come for me! Moccasined feet - dead men - Gad sink ye, ye red devils, but I poisoned no rum o' yours - han't I kept your pox-rotted magic safe - ye swilled yourselves sick, curse ye, and yet must needs blame the squire - let go, you! Unhand that latch - I've naught for ye here - "

At this point three slow and very deliberate raps shook the panels of the door, and a white foam gathered at the mouth of the frantic magician. His fright, turning to steely despair, left room for a resurgence of his rage against me; and he staggered a step toward the table on whose edge I was steadying myself. The curtains, still clutched in his right hand as his left clawed out at me, grew taut and finally crashed down from their lofty fastenings; admitting to the room a flood of that full moonlight which the brightening of the sky had presaged. In those greenish beams the candles paled, and a new semblance of decay spread over the musk-reeking room with its wormy paneling, sagging floor, battered mantel, rickety furniture, and ragged draperies. It spread over the old man, too, whether from the same source or because of his fear and vehemence, and I saw him shrivel and blacken as he lurched near and strove to rend me with vulturine talons. Only his eyes stayed whole, and they glared with a propulsive, dilated incandescence which grew as the face around them charred and dwindled.

The rapping was now repeated with greater insistence, and this time bore a hint of metal. The black thing facing me had become only a head with eyes, impotently trying to wriggle across the sinking floor in my direction, and occasionally emitting feeble little spits of immortal malice. Now swift and splintering blows assailed the sickly panels, and I saw the gleam of a tomahawk as it cleft the rending wood. I did not move, for I could not; but watched dazedly as the door fell in pieces to admit a colossal, shapeless influx of inky substance starred with shining, malevolent eyes. It poured thickly, like a flood of oil bursting a rotten bulkhead, overturned a chair as it spread, and finally flowed under the table and across the room to where the blackened head with the eyes still glared at me. Around that head it closed, totally swallowing it up, and in another moment it had begun to recede; bearing away its invisible burden without touching me, and flowing again out that black doorway and down the unseen stairs, which creaked as before, though in reverse order.

Then the floor gave way at last, and I slid gaspingly down into the nighted chamber below, choking with cobwebs and half-swooning with terror. The green moon, shining through broken windows, showed me the hall door half open; and as I rose from the plaster-strewn floor and twisted myself free from the sagged ceiling, I saw sweep past it an awful torrent of blackness, with scores of baleful eyes glowing in it. It was seeking the door to the cellar, and when it found it, vanished therein. I now felt the floor of this lower room giving as that of the upper chamber had done, and once a crashing above had been followed by the fall past the west window of some thing which must have been the cupola. Now liberated for the instant from the wreckage, I rushed through the hall to the front door and finding myself unable to open it, seized a chair and broke a window, climbing frenziedly out upon the unkempt lawn where moon light danced over yard-high grass and weeds. The wall was high and all the gates were locked but moving a pile of boxes in a corner I managed to gain the top and cling to the great stone urn set there.

About me in my exhaustion I could see only strange walls and windows and old gambrel roofs. The steep street of my approach was nowhere visible, and the little I did see succumbed rapidly to a mist that rolled in from the river despite the glaring moonlight. Suddenly the urn to which I clung began to tremble, as if sharing my own lethal dizziness; and in another instant my body was plunging downward to I knew not what fate.

The man who found me said that I must have crawled a long way despite my broken bones, for a trail of blood stretched off as far as he dared look. The gathering rain soon effaced this link with the scene of my ordeal, and reports could state no more than that I had appeared from a place unknown, at the entrance to a little black court off Perry Street.

I never sought to return to those tenebrous labyrinths, nor would I direct any sane man thither if I could. Of who or what that ancient creature was, I have no idea; but I repeat that the city is dead and full of unsuspected horrors. Whither he has gone, I do not know; but I have gone home to the pure New England lanes up which fragrant sea-winds sweep at evening.